Vrollie

Warm hart

2012-02-17T10:11:00.001+01:00

Sinds 1 februari gaat Martha naar school. Geen dag te vroeg, want het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Maar het betekent ook dat ze het warme nest bij Moeke en Kelly moest verlaten, haar twee onthaalmoeders die ik niet genoeg kan prijzen. Ze bezitten de zeldzame eigenschap om professionaliteit te combineren met heel veel liefde voor al hun kleintjes. Twee straffe madammen waar ik veel respect voor heb gekregen en die dus absoluut een fijn afscheidscadeau verdienen. Ik zocht het niet te ver en stelde een fotoboekje samen als herinnering aan Martha. Als extraatje maakte ik een warmtekussentje in hartvorm. Simpelweg omdat ik hen een warm hart toedraag.

Klein gerief

2012-01-26T09:48:00.000+01:00

Het leven - of de deadlines zo je wil - neemt hier weer even de bovenhand. Geen tijd voor grote maaksels dus, wel wat kleinigheden. Zoals: het gsm-zakje dat deze keer wat soepeler is en wèl past. Jeuj!

Nog een cirkelsjaal, waarvan ik hoop dat het voor de ontvanger ook pijnstillende effecten heeft.

En voor diezelfde persoon dit worstje... Een stuk kousenbroek gevuld met rijst dat kan worden opgewarmd in de microgolfoven. Zo simpel dat ik het zelf niet kon bedenken: ik haalde de inspiratie hier. Ik maakte wel eerst een apart katoenen zakje voor de rijst, anders komt dat er volgens mij toch snel doorpiepen. Kinderkousenbroek is van de Zeeman.

ps: het vorige rokje is nog niet afgewerkt. Martha vindt het blijkbaar helemaal niet erg, dus ik denk dat ik het maar zo ga laten;-) Toch bedankt voor de tips allemaal!

Kitsch versie 2.0

2012-01-11T15:08:00.000+01:00

Eerst even terug in de tijd: kennen jullie dit rokje nog?

Een rokje geboren uit een mislukte jurk, maar man, wat was dat uiteindelijk een succes. Martha wou het elke dag aan en ik kreeg zelfs complimentjes van onbekenden op straat die me kwamen zeggen dat het zo'n leuk rokje was. Het is intussen wat te kort en heeft al veel meegemaakt. Tijd voor een nieuwe versie dus. Ik ging nog een stapje verder in de kitsch en combineerde blauw met feloranje...

En daarop komt er dus zonder schroom een lila T-shirt en knalroze kousenbroek. Zoals mijn schoonmoeder het onlangs omschreef: "Vroeger zouden ze gezegd hebben 'er is daar iets niet pluis in dat huishouden'". Ik leid daaruit af dat het in deze tijden wèl is toegestaan ;-) En terwijl Martha een ramp is als het op nieuwe kleren aankomt, bleef dit dansrokje meteen aan, zonder probleem. Er volgt dus ongetwijfeld nog een versie 3.0!

Oh ja, daar mag van mij ook nog een paarse jas en een rode sjaal bij. Ze zullen haar gezien hebben, mijn dochter.

En nog een technisch vraagje voor de naaisters:
De twee rokjes zijn onderaan niet afgewerkt. Niet erg want de stoffen rafelen niet. Ik zou het wel willen afwerken, maar weet niet goed hoe. Ik heb geëxperimenteerd met een eenvoudige zoom, maar dat ziet er niet mooi uit. Belangrijkste probleem is dat het een cirkelrokje is, de boord loopt dus heel erg rond en dat maakt dat je stof overhebt als je het omplooit, als jullie me begrijpen... Bovendien laat zeker dat oranje zich niet echt makkelijk stikken en aangezien het doorzichtig is, moet het wel netjes omgeboord worden. Iemand andere suggesties? Zou dat lukken met een rolzoompje of zijn er afwerkingsmogelijkheden met de hand?

Gehaakt. Voor u.

2012-01-08T14:17:00.002+01:00

In de vakantie krijg ik altijd zin om te haken en dat was niet anders in de kerstvakantie. Een rokje voor Martha moest het worden. Ik zag het idee hier en ging aan de slag met een waaiermotief in een zotte kleurencombinatie. De gouden regel dat je in een outfit maximum drie kleuren mag combineren, lap ik immers graag aan mijn laars.

Op Kerstmis begon ik eraan, op Nieuwjaar was het af. Maar verdorie, het is te groot! Ik wilde wellicht te veel op veilig spelen en nam de tailleomtrek echt te ruim. Ik zou dat rokje in de kast kunnen laten liggen tot het past, maar mezelf kennende ga ik dat vergeten en dan heeft niemand er wat aan. Dus: iemand zin in een ruil? Voor iets kleins uiteraard, ik ben niet kieskeurig :-) Tailleomtrek is ongeveer 64 cm maximum, maar met het koordje kun je het uiteraard wat insnoeren. Lengte: 24 cm. Om een idee te geven: Martha's taille meet 55 cm en daarvoor is dit rokje echt wel te groot, dan valt het niet meer mooi. En als niemand wil ruilen, dan geef ik het gewoon weg, nè. Dus heb je niets te geef, maar wil je wel een rokje, reageer dan zeker ook!

't Is rond en blauw

2011-12-30T13:40:00.000+01:00

't Is een cirkelsjaal voor Kimberley! Eigenlijk verdient Kimberley veel meer dan een sjaal, een standbeeld of zo. Zij is immers degene die elke week mijn huis weer doet stralen, daarbij nooit klaagt over de rommel die ze moet trotseren, ondertussen ook nog eens mijn strijkmand leegt en tegelijk Martha entertaint. Jaja, mijn poetshulp is er een om jaloers op te zijn. Maar dus bij gebrek aan een standbeeld voorlopig een cirkelsjaal, in kobaltblauw omdat ik had onthouden dat ze dat een mooie kleur vindt. Ik combineerde tricot met een streepje fleece om het wat extra warmte te geven. En laat het nu maar winter worden.

Voila, een... euh... potloodzakje!

2011-12-29T21:05:00.001+01:00

Een gsm-zakje ging dit worden, maar zoals je ziet: 't kan verkeren. Ik heb nochtans al flink wat gsm-zakjes gestikt de laatste tijd, allemaal prima gelukt. Toen vroeg mijn broer een hoesje en werd ik overmoedig. Ik ging niet zomaar een stofje gebruiken, ha, ik ging een abstracte compositie maken! Het werd een puzzelwerk, maar alles ging goed, tot bleek dat die dikke daim-achtige stofjes zich niet zomaar laten plooien en keren... Gevolg: een volumineus zakje met een flap die niet dicht wil. En toch bleef ik het mooi vinden. Ik stak er dus een bundel kleurpotloden in en gaf het aan mijn broer met de woorden: 'Kijk! Een potloodzakje om op uwen bureau te leggen. Hoe handig is dat niet!' Hij was er begot helemaal blij mee, omdat hij net zoiets nodig had om bij zijn schetsboek te voegen.

En dat gsm-zakje, dat zal dan toch maar iets minder ambitieus worden...

Dat het anders liep dan ik wilde, is eigenlijk wel dubbel spijtig, want het is toch een bijzonder ding. Ziet u die stukjes bruingroen daim en leer? Dat is van een oude jas van mijn overleden papa. Erin knippen vond ik niet eens zo moeilijk, ik ben daar nogal pragmatisch in, maar toen ik de eerste zak losknipte, kwamen er toch herinneringen boven. Die zak zat namelijk vol houtsplinters en gruis en plots zag ik vake weer hout klieven in die gekke jas met onbeduidende kleur. Gelukkig heb ik nog maar één zak opgebruikt en blijven er dus nog heel veel stukken over om wèl iets geslaagds mee te doen!

Secret Santa

2011-12-28T21:19:00.001+01:00

Oef, mijn pakje is bij de juiste persoon terechtgekomen en ze is er blij mee! Het werd een cadeautje met volgende ingrediënten:
1. een eenvoudige tas met gehaakte hengsels. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een hekel heb aan het stikken van hengsels in stof. Dat haken en vlechten is wellicht meer werk, maar het is leuker.

2. een notablokhouder die intussen blijkbaar perfect dienst doen als e-reader-hoesje. Leuk om horen!

3. Als extraatje: een eenvoudig halssnoer met bloem en twee verwendoosjes van Rituals (niet op foto).

Ik ben blij dat het allemaal goed aangekomen is en ook een beetje opgelucht dat het weer voorbij is :-)

Lekker warm

2011-12-22T23:16:00.002+01:00

Het blijft toch altijd een beetje spannend, zo'n cadeautje krijgen van iemand die je helemaal niet kent... Ik probeerde dus niet te veel verwachten van mijn Secret Santa. Als het dan heel erg leuk blijkt, is dat dubbele fun natuurlijk! De blogster achter wijplukkendedag wist mijn moodboard perfect te interpreteren en bezorgde mij een lekker warme sjaal in mooie herfstkleuren!

Martha werd verwend met een supermooie knuffel en in een lief doosje kwamen er nog een aantal kleurige vlindertjes.

Allemaal even netjes gebreid en gehaakt, duidelijk het werk van een talent! Bedankt!

Terug!

2011-12-06T15:06:00.001+01:00

Ik ging hier nog even uitleggen waarom ik zo weinig maak tegenwoordig. Wel, dat is omdat hier een nummerke twee op komst is. Zwanger zijn is geen ziekte, zo hoor ik vaak, maar miljaarde, heb ik mij slecht gevoeld die eerste drie maanden. Misselijk van 's morgens tot 's avonds, doodop tot op het bot, compleet futloos en toch niet kunnen slapen. Was ik een werknemer, ik had een ziekenbriefke gevraagd, dat geef ik grif toe. Maar ik ben geen werknemer, en als zelfstandige is er niemand aan wie ik dat briefke kan geven... Ik heb dus voortgeploeterd, iets gedaan dat op werken leek en afgezien. En terwijl ik 's avonds normaal achter mijn naaimachine zit, heb ik de laatste weken als een wrak in de zetel gelegen. Alle onnozele tv-programma's heb ik gezien, van Komen Eten tot Exotische Liefde, van het stijladvies van Jani tot de bloederigste operaties. Maar nu gaat het beter en maak ik weer dingen, kleine dingen waar ik niet moe van word. Mijn Secret Santa raakte redelijk op tijd af en nu is het wachten tot de stakende postmannen het naar de bestemming brengen. Tot binnenkort dus! Katrien is terug.

Ruilen met vertraging

2011-11-28T17:41:00.001+01:00

Ja ik ben er nog en nee, ik heb niet meer veel gemaakt de laatste tijd. Ik zal dat later wel eens netjes uitleggen aan jullie. Maar nu: toch twee kleinigheden die eindelijk klaar zijn. Ik reageerde op een ruiloproep van Kamiel & Odille èn een ruildeal bij Linnen en Limoen.

Mijn deel, namelijk twee gevleugelde vogelbroches van Linnen en Limoen en twee paar oorbellen van Kamiel & Odille vond ik ongelooflijk snel in mijn brievenbus. Hetgeen ik voor hen maakte, wel euh, daar moesten mijn ruilmaatjes beschamend lang op wachten...

Voor Kamiel & Odille werkte ik iets uit dat al lang in mijn hoofd zat: een notablok waarin ik kladblaadjes kwijt kan. Ik krijg dankzij mijn job namelijk te veel papier naar mijn zin en het doet zeer om dat gewoon bij het oud papier te dumpen.

De blaadjes stikte ik vast op een stuk karton en die gaan in een passend hoesje. Een gerecycleerde notablok dus, waar overigens ook gewoon een A5-blok in past.

En instructies om je eigen notablok te maken als hervulling, uiteraard ook op gerecycleerd papier :-)

Plus een eenvoudig paar oorbellen van een restje stof.

Voor Linnen en Limoen maakte ik nog eens deze handtas, nu in een vrolijk roze stofje en gevoerd met turquoise fleece.

Voor de riem liet ik me helemaal gaan in de Gamma, het rode rondje is eigenlijk een kraanafdichting (of zoiets), de groene gevlochten band is gemaakt van een gek soort touw om bomen vast te binden als ik het goed begrijp.

Met een zakje binnenin.

Ik hoop dat de ontvangers het een leuk cadeautje vonden, ook al moesten ze er zoooo lang op wachten.

Net als Kimbra

2011-10-21T22:08:00.002+02:00

De laatste tijd zitten wij hier thuis allemaal met de poppy deuntjes van Kimbra in ons hoofd. Martha is daar hevig fan van. Geen idee hoe dat precies gekomen is, want het is niet ons genre. Dit liedje is een van haar favorieten. Kijk maar niet te vaak of het blijft ook in uw hoofd hangen.

Schattig jurkje, niet? En laat ik nu net een poos geleden van die pompons* gekocht hebben! Martha kreeg dus een Kimbrajurk. Het jurkje zelf maakte ik van spotgoedkope tricot. Ik wou eigenlijk een andere kleur boordjes aan de armen en de hals, maar de papa vond dat ik zo veel mogelijk Kimbra moest volgen. En dat werd het dus: knalroze en citroengeel.

De pomponnetjes naaide ik er met de hand aan, stikken lukte gewoonweg niet.

En uiteraard is het jurkje ook ideaal om mee te dansen met Kimbra...

* Mijn moeder liet mij weten dat het geen pompoms, maar pompons zijn. Ze heeft gelijk natuurlijk, al zingt Kimbra van pompompom :-)

Domme pompom

2011-10-19T10:54:00.000+02:00

Het was bijna klaar, ik vond het schattig, de blogpost was al geschreven in mijn hoofd... en toen bleek ik 7 centimeter pompommetjes te kort te komen. Dat is toch wel onnozel. Nieuwe pompomband gekocht dus. Als die gearriveerd is, kunnen we weer verder en kan ik het maaksel in al zijn kleurenpracht tonen. Tot binnenkort!

Zijdezacht

2011-10-11T17:40:00.000+02:00

Een simpel cadeautje zei ik dus... namelijk een zijden kussensloop. Ooit las ik dat een zijden kussensloop wonderen doet voor je haar én huid. Het zou minder wrijving veroorzaken waardoor je haar zachter en glanzender is, zijde zou rimpels tegengaan, het zou minder vocht onttrekken aan je huid dan katoen, en huisstofmijt zou niet houden van het materiaal. Een wonderkussen, quoi! Ik kocht een mooie lap natuurzijde en ging aan de slag. Et voila, een laat verjaardagscadeautje voor mijn grootste zus, die hopelijk wat verbouwstress kwijtraakt door op een zijdezacht kussen te slapen. Slaapwel zus!

Ik leerde ook dat een kussen fotograferen moeilijker is dan het lijkt. Dat ziet er vanuit elke hoek raar uit op de foto!

Van niksen en stikken

2011-10-07T08:59:00.000+02:00

Een ellenlange to-do-lijst, een schrift vol ideeën, meters stof... en toch heb ik regelmatig een naaidip. In plaats van gemaakte plannen uit te voeren, kijk ik naar oninteressante tv, surf doelloos op het internet, lees een tijdschrift dat ik al drie keer las... Vroeger vond ik dat ergerlijk van mezelf. Het voelde als luiheid. Maar intussen weet ik dat ik die lummelperiodes gewoon nodig heb. Ik geniet sindsdien schaamteloos van dat zalig nietsdoen af en toe. Leve de zelfkennis dus :-) Gelukkig komt er na een luie periode altijd weer de zin om te 'prutsen', zoals de man in huis hier mijn hobby noemt.

Toen ik gisteren met gekrulde tenen naar een belachelijk tv-programma keek, wist ik dat het tijd was om mijn huidige lummelperiode af te sluiten. De tv ging uit en ik haalde een net gekocht stofje boven. Het werd een supersimpel cadeautje, dat vandaag op de post gaat. Als het is aangekomen vertel ik alles.

Getikt

2011-10-05T21:03:00.000+02:00

Lang geleden vertelde ik al eens 7 nutteloze dingen over mezelf, nu werd ik 'getagd' door De Zuster van en mag ik er 10 vertellen. Ik vind dat zelf zeer leuk om lezen, dus doe ik graag mee ook. Hier gaan we!

1. Mocht ik geen man hebben, ik zou mijn huis wel eens met heel veel roze durven inrichten.
2. Ik eet supergraag pasta bianco, ofte gewoon pasta zonder saus. Een raspke parmezaan erover, goede olijfolie en een draai zwarte peper. Hmm.
3. Ik laat mij nog altijd verleiden door die onnozele cadeautjes van Yves Rocher.
4. Onlangs heb ik geleerd dat ik een rommelige perfectionist ben. Ik ruim niet op omdat het volgens mijn normen toch nooit perfect kan zijn, ergo 't is rommelig. Fijn toch dat ik nu een uitleg heb voor mijn wanordelijk huis.
5. Elke dag opnieuw ga ik vol verwachting kijken wat de postbode brengt... terwijl dat in het grote-mensen-leven meestal rekeningen en saaie brieven van de bank zijn.
6. Ik heb al een tijdje uiterst vage plannen over het verkopen van zelfgemaakte spullen. Een merknaam, tagline en zelfs een stijlomschrijving heb ik al. Nu nog spullen om te verkopen :)
7. Als ik toffe pennen, schriftjes of stickervellen zie, koop ik die soms in tweevoud. Eentje voor Martha, eentje voor mezelf.
8. Ik maak mij zorgen over de wereld, maar op veel punten zou ik zelf nog veel ecologischer en groener kunnen leven.
9. Babybellekes worden hier niet alleen door de kleinste gegeten. Ik eet ze warm, 30 seconden in de microgolfoven laten smelten, een beetje peper erop en een bruine boterham erbij... Proberen, echt waar.
10. Wellness is echt niet aan mij besteed. Een avondje achter mijn naaimachine ontspant mij tien keer meer dan een zweterige sauna of opgewarmde stenen op mijn rug.

U bent wellicht niet veel wijzer, mijn excuses.
En nu mag ik drie mensen tikken. Zij mogen van mij ook eens 10 dingen over zichzelf vertellen:

Juffrouw Wallie
Maar niet van grijs
Ne vous installez pas

Haken tussen de koeien

2011-09-11T21:00:00.000+02:00

Waar ik zo lang bleef? Op vakantie tussen de koeien in Noord-Holland! Dat mag je letterlijk nemen, want we logeerden in een heerlijk huisje op het erf van een melkveebedrijf. Martha had er een eigen schommel en glijbaan, drie kippen (en een haan) die ons elke dag van verse eitjes hebben voorzien en uiteraard gingen we elke dag 'koeien kijken'. Nee, het weer was niet geweldig, maar met je laarzen door de plassen stappen is minstens zo leuk!

Mijn naaimachine heb ik niet echt gemist, maar ik had wel wat handwerk meegesmokkeld. Een beetje haken leverde een poppendekentje op.

Ziet er wel knus uit, toch?

En nu weer de routine van elke dag terugvinden. Morgen ook weer terug naar school: patroontekenen, derde jaar! Ik kijk er al naar uit.

De èchte feestjurk

2011-08-16T11:11:00.000+02:00

Na twee proefversies werd dit de èchte versie.

Zoals verwacht weigerde Martha het aan te trekken, maar een weekje bij oma bracht daar verandering in. Er werd samen gekeken naar 'blije kindjes met een kleedje'. Waar een catalogus voor kinderkleren al niet goed voor is. Ze hield het echter nog spannend tot de dag zelf, want het jurkje ook echt aanhouden zat er nog niet in. En toen? Toen deed ze haar jurkje aan en haar nieuwe schoenen, gedroeg zich de hele dag als een engeltje, gaf haar ballon braaf af voor de ringen, sloeg zonder morren haar middagdut over en speelde zoet terwijl wij heerlijk aten. Wat een dochter.

Oma breide een bijpassend vestje.

Ik ontdekte de rolzoom op mijn overlock. Super!

Mijn feestjurk raakte niet af, maar ik diepte toch nog iets zelfgemaakts op. Een jurkje dat ik zelden draag omdat ik het te kort vind. Maar ach, op nen trouw mag het al eens iets minder zijn.

Ik had het natuurlijk te druk met feesten om foto's te maken. Als ik binnenkort beter gerief heb, zie je het hier.

Proeffeestjurk twee

2011-07-26T10:59:00.001+02:00

Na proefversie 1: een nieuw exemplaar met aanpassingen. Bedankt voor jullie suggesties trouwens! Ik viste een kitscherig stofje uit mijn teststofvoorraad, maar ik vind het eigenlijk nog wel kunnen. Martha moet er ab-so-luut niet van weten. Ik heb al drie keer geprobeerd om het jurkje aan te krijgen, maar blijkbaar haat ze het ding. Foto's met model waren dus onmogelijk, tenzij je hier iets aan hebt...

Ik heb nog net kunnen zien dat het jurkje wat te wijd was, dus stikte ik er in het voorpand nog een plooitje in. Ik weet nu wel goed hoe groot ik het echte feestexemplaar moet maken. Verder tekende ik een nieuw mouwtje, dat ik dubbel maakte. Ik denk overigens dat het nog iets groter mag.

De afwerking van dat mouwtje laat te wensen over. Ik ga nu experimenteren met een rolzoompje (met de overlock of met de hand). Andere aanpassingen: de middenband werd wat minder breed, net iets eleganter. En voor de sluiting haakte ik een kort lintje.

Voila, tijd voor het echte werk nu. Stof is er al, maar dat blijft nog een verrassing. Ik begin intussen serieus te vrezen dat ze het gewoon niet wil aantrekken op de dag zelf. Iemand tips om een tweejarige te overtuigen van mooie kleertjes? Bij dit proefexemplaar heb ik al geprobeerd:
1. Enthousiasmeren: zelf mega-enthousiast zijn, wijzen op de fantastische bloemetjes, papa erbij halen die het jurkje ook waaaw vindt... Martha deed blij mee tot ik het over haar hoofd trok.
2. Dwang: Onder luid gebrul werd het kind in een houdgreep genomen, waarna het kleedje snel werd aangetrokken. Resultaat: kind probeert jurk met geweld weer uit te trekken en kwijlt op het voorpand.
3. Nonchalance: 's ochtends wordt de pyjama uitgetrokken, terwijl er gezongen wordt van de twee beren. Achteloos neemt men vervolgens het jurkje en doet het aan bij het kind, terwijl er verder liedjes worden gezongen en er met geen woord wordt gerept over de outfit. Resultaat: één arm zonder probleem, bij arm twee: "Neeneeneenee! Anner broek!" (andere broek).

Zucht! En dan komen er ook nog nieuwe schoenen en een nieuw vestje bij kijken op 13 augustus. Help!

Verjaardagsjurk... euh -rok

2011-07-18T14:13:00.001+02:00

Ik had hier kunnen schrijven 'zie, ik heb een leuk feestrokje gemaakt voor mijn dochters verjaardag!' Maar ik ga gewoon doodeerlijk zijn en jullie alle vreselijke stappen naar dit schattige rokje uit de doeken doen. Of: hoe je het niet moet aanpakken als je nog snel een feestjurk voor je dochter wil maken.

Stap 1: ga naar de Turkse stoffenwinkel en koop een half metertje paarse jersey en een half metertje bijpassende kitschy kant.

Stap 2: koop een T-shirtje dat daar volgens jou mooi bij past.

Stap 3: maak een cirkelrokje van de jersey met daarboven de kant.

Stap 4: knip een stuk van het T-shirt. Zet het cirkelrokje vervolgens aan het T-shirt. Zie dat er iets mis is en neem nog een stuk weg van het T-shirt.

Stap 5: merk op dat de jersey rekt als kauwgom en voeg elastiek toe in de taille.

Stap 6: begin te wanhopen aangezien die elastiek het jurkje in rare, lelijke bochten wringt. Voeg een tailleband met strik toe.

Stap 7: aanschouw dit gedrocht (de jurk natuurlijk, Martha blijft altijd even mooi:-):

Stap 8: knip het rokje eraf en besluit er een tailleband aan te zetten.

Stap 9: maak vervolgens die typische fout die alleen gebeurt als alles sowieso al om zeep is. Leg namelijk niet de goede kanten, maar wel de verkeerde kanten op elkaar... Gebruik uiteraard de overlock, zodat lostornen geen optie is.

Stap 10: trek het feestvarken het rokje toch aan en hoor hoe iedereen zegt: 'och zo schattig'. Hou wijselijk je mond en verberg de naad-aan-de-verkeerde-kant onder haar T-shirt.

'Eind goed, al goed' zeggen we dan!

Proeffeestjurk

2011-07-14T17:42:00.000+02:00

Binnenkort mag Martha bruidsmeisje zijn! Daar hoort uiteraard een feestjurk bij. Ik ben niet zo voor frullen en fratsen, dus tekende ik een simpel jurkje. Dat wil ik dan wat feestelijkheid meegeven door organza mouwtjes en een luxueuze stof.

Dit is de proefversie geworden.

Punten waar ik blij mee ben:

- het eenvoudige model
- het zwierige rokje (een cirkelrok)
- de combinatie met organza, dat ik ook gebruikte als een soort paspel bij het middenstuk

- de sluiting achteraan: hier komen een drietal knoopjes met lintje.

Nog te verbeteren:
- de maat: de proefversie is te klein en vooral te strak rond de buik. Hier en daar wat centimeters erbij dus.
- Het mouwtje: daar is nog werk aan: het mag groter en de vorm moet ook anders.

Ik twijfel nog aan:
- Ook een strook organza aan de zoom? Of eerder een onderrokje in tule? Of niets?
- Als extraatje een satijnlint om achteraan te knopen?

De feestversie zal qua kleur wat worden afgestemd op de trouwers. De zoektocht naar de juiste stof kan beginnen! 13 augustus is het zover, tegen dan heb ik hopelijk een èchte feestjurk klaar.

O ja, ik heb ook een patroon getekend voor een jurk voor mezelf... Maar euh, laten we dat voorlopig maar niet te hard roepen. Als die proefversie goed meevalt, lees je hier meer.

Duivels kleed

2011-07-08T09:14:00.000+02:00

Man, heb ik gezweet. Niet dat dit jurkje zo ingewikkeld was, maar het leek wel vervloekt. Ik knipte stukken verkeerd, vergat iets te knippen, stikte zowat alles fout in elkaar... Maar omdat ik het nog altijd zo'n mooi stofje vind, heb ik doorgebeten.

En omdat ik de perfecte knoopjes had gevonden op de rommelmarkt...

En omdat mijn dochter zo goed staat met blauw. Uiteraard wou mevrouw het jurkje helemaal niet aan. Na wat koppigheid van beide kanten mocht het toch over haar kleren aan, en stak ze haar tong uit voor de enige foto die ik kon maken. Benieuwd of ze het ooit een hele dag aan houdt.

Ach, ik ben blij dat het af is. Maar dit modelletje zie je hier nooit meer terug!

Nieuw maar oud

2011-07-04T18:50:00.000+02:00

Twee keer rommelmarkt in mijn wijk en twee keer kwam ik thuis met een serieuze buit. Met dank aan mijn dochter, die tegenwoordig om half zes klaarwakker durft te zijn. Daardoor was ik op een onmenselijk vroeg uur op de rommelmarkt. Wat ik zoal mee naar huis nam:

'De nieuwe handwerkencyclopedie'. Uit 1979, niet zo nieuw dus, maar wel boordevol toffe ideetjes.

Drie oude kleedjes, waar ik nog wat afpingelde 'omdat ze wel kapot zijn hoor'. Weet die meneer veel dat loskomende naden mij niet deren. Ik was eigenlijk van plan ze te verknippen, maar na een pasbeurt blijkt er niet zoveel aanpaswerk nodig om ze zo te kunnen dragen. Hm, nog maar even bepeizen wat het wordt.

Een stapel handgebreide spullen, waaronder een vers gebreid truitje (voor 2 euro!) van een madammetje dat volgens iemand anders veel te weinig vroeg.

Ik heb dan maar snel nog een vers gebreide olifant gekocht van diezelfde mevrouw voor 3 euro, voor ze zich bedacht.

Veel te veel knoopjes, die ik nu aan het sorteren ben en waar prachtexemplaren tussen zitten.

Een soort mini-tapijtje uit de jaren '30 dat ik fantastisch vind maar dat hier niet aan de muur mag van manlief. Zou ik er een handtas mee durven maken?

En dan nog spullen waar er geen foto van is: een lavalamp van Mathmos, een stuk daim-achtige stof, 2 kinderboeken, paspelband en biaislint... Yep, ik kwam zwaar beladen thuis. De koopjesjager in mij is zeer voldaan. Stuk voor stuk heerlijke vondsten, succesvol afgeboden op de prijs en weinig geld kwijt. Zo hoort een rommelmarkt te zijn!

School's out!

2011-07-01T09:22:00.000+02:00

Ook voor mij is er weer een schooljaar voorbij. Dat ik 'met vrucht' beëindigde. Schouderklopje voor mezelf!

En nu eindelijk eens al die theorie omzetten in praktijk. Ik heb me voorgenomen hier wat meer kledingstukken te tonen in plaats van kleine prutsen. Herinner mij gerust aan die belofte als ik weer eens met een handtas afkom.

Handtaslogica (2)

2011-06-26T21:08:00.000+02:00

Ik ben blij, want ik heb een nieuwe tas. Zo simpel kan het leven zijn. Voor dit exemplaar gebruikte ik hetzelfde patroon als de vorige. Dat testmodel vond intussen al een nieuwe eigenaar. Kamiel & Odille zag er wel wat in, dus ging ik even langs om de tas te overhandigen. Altijd leuk om de vrouw achter de blog te leren kennen, en dubbel zo leuk als het ook nog eens een toffe madam blijkt èn je een pakketje handgeschepte kaartjes cadeau krijgt! Lucky me.

De rode stof voor deze tas is veel minder spannend, maar ik was dan ook op zoek naar een effen kleurtje dat bij veel outfits past. Binnenin kwam er deze keer wel een zakje.

De finishing touch: drie homemade roosjes van Fimoklei.

Die ging ik eerst netjes boven elkaar naaien, maar uiteindelijk werd het een rebelse schuine opstelling. Gedurfd he! De sjakosj is al echt in gebruik. Als de testfase goed verloopt, maak ik ongetwijfeld nog eentje in een andere kleur.

Multitasking: handtas showen en bellen blazen tegelijk.

Broodnodige broek

2011-06-23T09:27:00.000+02:00

Zomerbroekjes voor Martha, daar heb ik nog niet in geïnvesteerd dit jaar. Rokjes zal ze dragen, zo dacht ik. Maar met dat Belgische kwakkelweer kan ik mijn dochter toch niet elke dag met koude billen op pad sturen? Gisteren zaten al haar lange broeken in de was, en de weerman beloofde nog altijd geen zomertemperaturen. Er moest een broek komen dus, en snel. Ik zocht het eenvoudigste patroon dat ik kon vinden in de Ottobre, haalde de overlock boven, en voila, zomerbroek is klaar!

Het moest trouwens ècht snel gaan: ik heb niet eens de naadwaarde aangeduid, gewoon op het gevoel een half centimetertje erbij geknipt. Met de stof heb ik een haat-liefde-verhouding. Die paarse bloemen blijf ik mooi ouderwets vinden, maar het materiaal is een beetje vreemd. Een heel dunne, bijna doorzichtige tricot. Niet echt geschikt voor grote-mensen-kleren, maar voor een zomerbroekje volgens mij wel fijn.

Handtaslogica

2011-06-08T16:27:00.000+02:00

36. Zoveel handtassen heb ik. Ik heb ze speciaal voor jullie geteld. Eigenlijk heeft een vrouw zoveel sjakosjen niet nodig, dat besef ik. Maar uit dat hele gamma zijn er maar een paar die ik echt veel gebruik. Een bescheiden zwart exemplaar als ik niet te veel rommel moet meezeulen, een praktische gebloemde ruime tas als er knuffels, pampers en lekkende anti-lekbekers mee moeten, een stijlvol duur exemplaar voor business-gelegenheden en een klein feestelijk ding voor feestjes. Dat zwartje gebruik ik dagelijks, maar op den duur begint dat toch te vervelen. Een hele logica om te geraken van punt a. 'ik heb genoeg sjakosjen' naar punt b. 'ik heb een nieuwe sjakosj nodig'. Alleen vrouwen begrijpen dat.

Ik maakte er dus eentje. Dit is nog maar het testexemplaar. Ik ben niet zot van die stof, er zijn geen binnenzakjes voorzien en over een sluiting (knoop? velcro?) heb ik mijn hoofd nog niet gebroken. Voor de rest is het wel geworden wat ik in gedachten had.

Ze is gevoerd met fleece. Dat gebruikte ik al eerder voor de lipsticktasjes, omdat ik het leuk vind dat het de tas wat body geeft. Nu nog een exemplaar in stof die mij aanstaat. En dan liefst ook betere foto's, want deze keer zijn ze wel heel ongeïnspireerd he?

Kan ik iemand overigens een plezier doen met dit testexemplaar? Anders ligt dat hier toch maar in een hoekje... Binnenzakjes ontbreken dus, maar voor de rest is het wel netjes afgewerkt.

Het juni-boekje

2011-05-31T16:14:00.000+02:00

Weer net op tijd klaar: het maandelijkse schetsboek. Als de post haar werk doet is het perfect op tijd bij de tekenaar. Ik vond in mijn voorraad stofjes niet echt iets mafs, dus haalde ik het stempelgerief nog eens boven. In tegenstelling tot de vorige keer, gebruikte ik nu geen poetsdoekjes, wel hobbyfoam (zo heet dat op de verpakking). Geen idee wat je daar normaal mee knutselt, maar om te stempelen is het super! Het is makkelijker te knippen en snijden dan poetsdoekjes en het resultaat is egaler.

Ik stempelde een zon, wolk, gras en bloem, en 'juni' natuurlijk. Een vlek daar in het midden zegt u? Niet erg, dat bewijst dat het handgemaakt is. Zo kunnen we veel vergeven natuurlijk:-)

Voor de cadeauverpakking gebruikte ik twee restjes stof, want waarom zou je altijd in papier moeten inpakken? Ha, denk daar maar eens over na!

"Aat nie"

2011-05-25T09:21:00.000+02:00

Sommigen vinden dat truttig, moeder en kind die hetzelfde dragen. Ik vind dat best schattig. Toen ik voor mezelf een rok maakte, zag ik in de overschot dan ook meteen een rokje voor Martha. Ik was zo enthousiast dat ik snel een bestaand rokje van haar overnam, haar buikomtrek een beetje slordig mat en aan de slag ging. Het was op een uur klaar, maar toen ik het over haar billen wou trekken liet Martha mij met een droge "aat nie" (gaat niet) weten dat het te smal was. Oplossing: een stuk ervan knippen en een megarekbare tailleband eraan. Voila, "aat wel!"

Voor mij gebruikte ik hetzelfde patroon als mijn vorig rokje op maat. Dat eerste exemplaar was helaas geen lang leven beschoren. De stof is rommel, blijft overal achter haken en geeft dan lusjes. Vreselijk jammer. Maar nu kan ik dus de zomer in met dit Amy Butlerstofje!

Aan de detailfoto's te zien is het properkes afgewerkt. met een schoon beleg en biaisband aan de binnenkant bijvoorbeeld, en perfect afgewerkte naden dankzij de overlock.

Maar ik kan ook dit laten zien: een blinde rits waar ik verdorie toch weer op gezweet heb en die bovenaan niet zit zoals het hoort. Hoeveel blinde ritsen moet een mens gestikt hebben voor dat een fluitje van een cent wordt?

Gelukkig is er niemand die deze misser ziet als ik het aan heb. Niet verder vertellen hoor!

Tweemaal prijs!

2011-05-23T14:34:00.000+02:00

Winnaar 1: Janina Modaal!

Winnaar 2: Babbeliene!

De nummermachine op random.org heeft beslist. Janina Modaal en Babbeliene krijgen respectievelijk de ring en de oorbellen toegestuurd! Geven jullie even jullie postadres door op vrolliewollie@yahoo.com?

Giveaway verlengd!

2011-05-18T17:37:00.000+02:00

De reacties die vorige week verdwenen, zijn nog steeds niet terug. Daarom verleng ik de giveaway nog tot maandag. Plaatste je vorige week een reactie, maar is die nu verdwenen? Reageer dan opnieuw om een kans te maken!

Jochei jochei een giveaway!

2011-05-14T08:30:00.000+02:00

Opmerking: door problemen bij Blogger was het bericht over de giveaway tijdelijk verdwenen van mijn blog. Zeer vervelend, maar vrees niet, de ring en oorbellen liggen hier nog altijd geduldig op een nieuwe eigenaar te wachten. De reacties die er al waren, worden dit weekend normaal ook teruggeplaatst. Wie het niet helemaal vertrouwt, mag natuurlijk altijd opnieuw een reactie plaatsen. Op het eind van de giveaway filter ik de dubbele reacties er dan wel uit. Meedoen kan nog tot volgende week donderdag 19 mei, waag dus zeker je kans!

Beloofd is beloofd, zou ik gezegd hebben toen ik 8 was. Maar ik ben 32 en zeg u gewoon dat de beloofde giveaway er eindelijk is.

Te geef: een ring met een bloempje, en een paar oorbellen. Reageer op dit bericht en je dingt mee voor een van de twee. Laat ook even weten welk stuk je favoriet is, dan probeer ik daar rekening mee te houden. Over een week trek ik geheel willekeurig twee winnaars. Succes!

Tutorial: lipsticktasje

2011-05-07T13:18:00.000+02:00

Hier gaan we, voor een snoezig lipsticktasje.

1. Teken het patroon op papier. Begin met een rechthoek van 11 x 15,5 cm.* Verdeel de rechthoek verticaal in twee. Begin dan op 11 cm hoogte en teken één helft van het flapje (de tekening maakt het wel duidelijk denk ik).

* Hiermee maak je een tasje waar een lippenbalsem, type Labello perfect in past. Wil je het afstemmen op je eigen lipstick, meet dan breedte en diameter en bepaal je rechthoek volgens volgende formule.

a. Breedte rechthoek = breedte lipstick + 3 cm + 2 cm naad.

b. Hoogte rechthoek = 2 x (diameter lipstick x 2 + 2 cm) + 3,5 voor het flapje + 2 cm naad

Ga verder te werk zoals hieronder.)

2.Vouw je patroon vervolgens dubbel op de getekende middenlijn en knip uit. Op die manier heb je een symmetrische vorm bovenaan.

3. Neem over op karton.

4. Leg op je voeringstof en buitenstof, teken over en knip uit. Verstevig de buitenstof met vlieseline.

5. Leg de 2 lapjes met de goede kanten op elkaar en stik de korte kant.

6. Leg nu de naad die je net gestikt hebt 5 cm naar binnen (klik op de foto om te vergroten).

De naad zit nu dus tussen de twee lapjes en het ziet er nu zo uit:

7. Stik rondom, maar laat ergens bovenaan 4 à 5 cm open om te keren. Ik vind het het makkelijkst om die 5 cm wat meer naar de zijkant open te laten. Knip de naden wat bij en geef knipjes in de bochten. Keer je tasje en sluit de keeropening met de hand.

8. Deze stap is optioneel, maar het geeft een mooier effect, vind ik. Keer je tasje met de voering naar buiten. Leg de hoeken plat (zie foto) en stik af op ongeveer 1 cm van de hoek.

9. Keer opnieuw, naai een drukknoopje aan en stift je lippen!

Iets niet duidelijk in de handleiding? Prangende vragen? Let me know!

Om te zoenen

2011-05-05T10:01:00.000+02:00

Wat meetwerk, een stuk karton voor het patroon, twee lapjes stof en een drukknoopje. Meer was er niet nodig om een supersnel cadeautje te maken: een lipstickhouder, inclusief lippenbalsem. Op een half uur was het klaar, een nieuw record. Volgende keer maak ik foto's tijdens het proces voor een handleiding.

Het mei-boekje

2011-05-02T22:22:00.001+02:00

Een maand vliegt voorbij. Dat merk ik nog meer sinds ik elke maand een schetsboekje maak. De ontvanger liet mij weten dat hij een beetje achter zit met zijn dagelijkse tekeningen, maar dat weerhield mij er niet van om toch netjes op tijd het mei-boekje af te leveren. Ik had zin in sober zwart-wit, met een bescheiden uitspatting van kleurrijke bolletjes.

voorkant

achterkant

Ik maakte het boekje last minute, de verpakking was nog last minuter. Ik ben er dan ook niet bijster tevreden over, maar hey, het is de inhoud die telt!

Prullen en spelen

2011-04-26T17:27:00.000+02:00

De voorbije week heb ik vooral aan het eind van de glijbaan gestaan, met blote voeten in het zand gelopen en pizza gegeten aan zee. Dan is er niet veel fut meer over om nog grote lappen stof te verwerken. Zoals je ziet, wordt er wel nog wat gepruld met kralen allerhande. Nog even mijn technieken en ideeën finetunen en dan kom ik met echt resultaat, en zoals beloofd een give-away!

Grote oren

2011-04-08T14:27:00.000+02:00

Oorbellen voor de zus maken, allemaal goed en wel. Maar ik mag mezelf toch niet vergeten. Dus maakte ik twee paar voor eigen gebruik. De zwart-witte exemplaren fotografeerde ik in een uitgekiende flou artistique... Of hoe noemen ze dat als het niet lukt om mooi te focussen op je object?

En dan volgde er nog een groen-rood paar, omdat dat bij mijn outfit paste.

Ik kan niet alleen onscherpe kiekjes maken, ook voor zijdelingse oorfoto's bij mezelf draai ik mijn hand niet om. Volgende compilatie vat de poging goed samen. De lens ving vooral veel vlees en weinig oorbel. Confronterend trouwens, zo'n fotosessie van opzij. Ik dacht altijd dat ik een strakkere kaaklijn had en eigenlijk ook kleinere oren... Tijd voor een afspraak bij Hoeyberghs?

Het zijn nochtans mooie bellekes geworden. Ik zeg het u, ik ga er nog maken. Zou ik er hier misschien eens een paar of twee weggeven binnenkort?

Slechte zus

2011-03-31T22:30:00.002+02:00

Mijn zus vroeg me lang geleden of ik een schoenenzakje kon maken. Een simpele katoenen zak die je dichtstropt en die mee de was in kan. Ik hoef u niet te vertellen dat dat makkelijk is. Toch liet ik het maanden liggen en voelde ik me schuldiger en schuldiger. Om het goed te maken fabriceerde ik gisteren niet alleen ein-de-lijk de zak, maar ook twee cadeautjes voor mijn geduldige zuster. Een experiment met restjes stof leidde tot een paar stoffen kralen. Gecombineerd met felrode houten kralen heeft dat wel iets. Resultaat: een halssnoer en bijpassende oorbellen!

De stoffen kralen zijn samengesteld uit twee kleine yo-yo's. Eigenlijk mag ik dus nog een project van mijn 10-in-11-lijstje schrappen, want daarin schreef ik dat ik 'iets met yo-yo's' wou doen. Maar omdat ik nog plannen heb met die fascinerende rondjes, schrap ik het maar half.

Tijgers in april

2011-03-30T19:43:00.001+02:00

Op de valreep was het schetsboek voor april klaar. Heel anders dan dat van maart, maar misschien vind ik dit wel leuker. Het geborduurde april-label bleef discreet, omdat ik die toffe tijgerstof - of zijn het panters? - niet wil doorbreken.

Cadeautjes maken is leuk, maar het inpakken zorgt ook voor plezier!

Ik vind het altijd een uitdaging om daar niets nieuws bij te gebruiken. Omdat een cadeauverpakking meestal toch wordt weggegooid, vind ik het zonde om speciaal spul te kopen om in te pakken. Recyclage dus! Sowieso hou ik gebruikt cadeaupapier en allerlei ander mogelijk inpakgerief bij. En verder struin ik gewoon door het huis, op zoek naar extra's om het presentje af te maken. Komt mijn verzameldrang en slordigheid toch nog van pas! Het schetsboekje werd ingepakt in een bladzijde uit een tijdschrift en afgewerkt met een restje stof dat ik kleefde op dubbelzijdige plakband. Een touwtje errond met nog een reepje stof uit de vuilnisbak, en als final touch een oranje vlinder, geponst* uit een tijdschrift. Alstublieft!

*geponst van ponsen. Je weet wel, zo'n dingetje om vormen uit papier te snijden, gebruikt bij scrapbooking. Dit bedoel ik.

Op maat

2011-03-19T15:19:00.000+01:00

Ik presenteer u: het rokje naar eigen patroon, helemaal op maat gemaakt dus. Niks spectaculairs zoals ik al zei, gewoon wat uitgeschuind en een plat stuk, maar het past wel geweldig goed. Ik tekende er nog wat driehoeken in voor een speels effect en koos daarvoor een contrasterende kleur. Het ging eigenlijk allemaal verbazend vlot. Te vlot, zo zal later blijken... Ik knipte alle stukken juist, hoewel ik hard moest nadenken over rechtse en averechtse kant van de stof doordat het een assymetrisch model is. Ik verstevigde het plat stuk aan de juiste kant, ik sneed geen vreselijke stukken af met de overlock, ik stikte alles netjes in elkaar...

En toen kwam de blinde rits. Eigenlijk ging zelfs dat nog goed. "Die zit proper!" zo dacht ik nog. Tot ik het rokje paste, mijn rits dichttrok en ergens halverwege bleef steken omdat er daar een paar naden samenkomen. En wat doe je als je rits vastloopt? Yep, je trekt wat harder, en als dat niet werkt, dan sleur je eraan. Tot het schuifdingetje van de rits los schiet. Kapot dus. Ik vloekte als een zeekapitein en ging misnoegd in de zetel zitten. Na een glas wijn kalmeerde ik en besliste dat ik braaf alles ging lostornen om er een nieuwe rits in te zetten. Geen blinde rits deze keer, wel een lekker ouderwets zichtbaar exemplaar. Handleidingen genoeg op het net die tonen hoe een makkie dat is, alleen stikken ze in die video's altijd een rits tussen twee kleine rechthoekjes katoen. Zo kan ik het ook natuurlijk. Maar een rits in een rokje met rondingen in een moeilijke stof, dat is een ander paar mouwen. Na drie pogingen zat de rits erin. Niet goed, maar ook niet vreselijk slecht. Uiteindelijk is de rits het enige waar ik niet tevreden over ben. Voor patroon, ontwerp en resultaat geef ik mezelf wel goede punten. En nu, de zon in met mijn nieuwe rok!

Warme lente

2011-03-15T13:02:00.000+01:00

De lente hangt in de lucht en ik maak... een warm dekentje. Dat komt ervan als je aan iets begint en het dan altijd maar uitstelt. Ik troost me met de gedachte dat een dekentje 's avonds altijd van pas komt èn dat dit een cadeautje voor een Turkse baby is. Aangezien onze Turkse buren hun baby's zelfs bij 25 graden nog flink inpakken, zal dit exemplaar nog wel even meegaan. Ik werkte met een combinatie van stofjes die ik voor mezelf niet zou kiezen, maar hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer ik ervan ging houden. Hopelijk ziet de nieuwe baby het ook graag, en anders moet-ie z'n oogjes maar gewoon dicht doen.

Zo'n dekentje is natuurlijk helemaal niets ingewikkelds, maar ik zag toch wat moeilijkheden op voorhand. Werken met vierkantjes die perfect moeten kloppen, een volledige rand die netjes hoeken moet vormen, een combinatie van fleece en flanel... Het had op veel plaatsen mis kunnen lopen. Maar dat deed het niet, dankzij mijn nieuwe boventransportvoet die stof door mijn machine sleurt alsof het niets is, en dankzij deze tutorial voor de randafwerking.

En hiermee is ook eindelijk één van de 10 projecten voor 2011 af! Ik geef mezelf een klein schouderklopje, maar wentel me zeker niet in zelfgenoegzaamheid. Nog 9 stuks te gaan!

Knippen en plakken

2011-03-10T15:46:00.000+01:00

Patronen leren tekenen is super, maar het heeft ook nadelen. Hoe meer inzicht je krijgt in patronen, hoe meer faalangst er komt om het zelf te doen. En als je er dan toch aan begint, heb je het gevoel dat je een ongezien ontwerp moet tekenen met ingenieuze vormen allerhande. Ah ja, want een simpel A-lijntje, dat is zowat het eerste dat je leert en dus voor groentjes. Ik schoof al mijn faalangst opzij en tekende... een uitgeschuind rokje. Niks spectaculair, maar wèl perfect op mijn maten getekend en precies zo wijd als ik het wou. De proefversie in baalkatoen kreeg nog een paar kleine aanpassingen en moet nu worden uitgevoerd in een combinatie van twee stofjes, om het toch een beetje speciaal te maken.

Ik weet het, dat is hier stilaan een blog van beloftes aan het worden. Altijd maar projecten die ik 'binnenkort' afwerk, maar nooit resultaat. Wel, u mag me geloven op mijn woord, het rokje komt er echt aan. Al was het maar omdat ik niets meer heb om aan te doen.

En ik kan ook eindelijk verder met het dekentje voor de buurbaby. Ik kocht namelijk een boventransportvoet en ben in de wolken met dat gerief. Perfect om fleece mee te stikken!

Verplicht tekenen

2011-02-23T10:39:00.001+01:00

Schets- en schrijfboekjes hebben meestal één probleem: ze zijn zo mooi dat je er niet in durft te tekenen of te schrijven. Bang dat het volmaakte omhulsel in schril contrast zal staan met de binnenkant. Daarom maakte ik een schetsboekje dat nogal dwingend vraagt om tekeningen: eentje waarin er elke dag gekrabbeld moet worden. Een schetsboek in dagboekvorm dus.

Het was een cadeautje voor Martha's peter. Ook hij heeft al een stapel schetsboeken die binnenin maagdelijk wit blijven. Nochtans kan er in zijn geval weinig mis gaan, want ik heb hem nog nooit iets lelijks zien tekenen - en ik ken 'm al 32 jaar - en zijn schilderijen blijven mij intrigeren.

Een minpuntje: hij vond het precies wel een tof cadeau, dus ik heb beloofd dat ik voor de komende maanden ook een schetsboek zal maken... Nog 9 te gaan voor dit jaar dus.

En een kleine bekentenis: toen ik alles kocht om het boekje te maken, vergat ik karton voor de buitenkant. Gelukkig eten wij hier al eens een pizza Hawai... Zonder hoesje ziet het er nu zo uit:

Hoopjes hoop

2011-02-02T16:09:00.000+01:00

Kom, laat ik eens supermegaeerlijk zijn: ik ben triest. Voor u zich verlekkert op droeve levensverhalen: mijn tristesse situeert zich op het creatieve vlak. Het is namelijk weer van dattum: door grote vraag (lees: veel werk) op het professionele vlak is er geen tijd om mijn fröbelig to-do-lijstje te verkleinen...

Zoals een drugsverslaafde netjes zijn lijntje klaarlegt, leg ik dan maar mijn stoffen in propere hoopjes per project. Ik kan niet wachten tot ik er genadeloos de schaar in zal zetten, hen zonder pardon met speldenprikken kan treiteren, hun rafelende randen brutaal zal zigzaggen. Misschien, binnenkort, als ik gezwind deadline na deadline kan wegstrepen, krijgen ze eindelijk hun verdiende loon: een goeie beurt onder de naaimachine.

Veel kleurtjes bij elkaar, maar dat komt wel goed...

Om te toveren tot een salopetteke.

Voor de perfecte handtas!

10 projecten

2011-01-11T11:01:00.000+01:00

Alle middelen om mezelf te motiveren zijn goed. Daarom doe ik mee met 10in11, een initiatief van Peachy, die iedereen uitnodigt om 10 projecten op te sommen die je in 2011 wil realiseren. Mijn lijstje vind je hier.

Wens mij veel succes met mijn doelstellingen voor 2011!

En trek me gerust aan de oren als ik met andere projecten dan mijn lijst op de proppen kom :-)

Deux-pièces

2011-01-04T15:03:00.000+01:00

Voor de feestdagen stikte ik er nog even lustig op los. Geen hoogstaande couture, want het was allemaal zeer last-minute. Het rokje is een combinatie van zwarte, doorstikte, gewatteerde stof en blauwe fleece. Het vestje is van dezelfde blauwe fleece, afgewerkt met een gehaakt touwtje om dicht te knopen. Geen voering erin, niks omkeerbaar, zelfs geen zoompje.

Kun je geloven dat ik op dat simpele rokje 3 naalden brak? De eerste keer omdat ik te enthousiast aan het elastiek trok terwijl ik stikte. De gebroken naald viel in mijn spoelhuis, ik haalde dat eruit om de naald eruit te vissen, stak het spoelhuis een beetje verkeerd er weer in, en lap, naald nummer twee brak. In mijn haast nam ik een jerseynaald voor poging nummer drie, maar die was duidelijk niet gediend met de dikke laag stof die ik moest doorploegen.
Maar, eind goed al goed. Het winters deux-pièceske doorstond het feestgewoel zonder kleerscheuren!

Secret Santa: de opluchting!

2010-12-22T22:37:00.001+01:00

Vorige vrijdag verstuurd, vandaag pas aangekomen... Taxipost 24h noemen ze dat dan. Ik heb dus stress gehad tot nu, omdat ik ervan overtuigd was dat mijn pakje gearriveerd was, maar helemaal niet in de smaak viel. Wat een opluchting dus toen Juffrouw Wallie mij verloste.
Het viel me zwaar een goed idee te vinden voor iemand die je helemaal niet kent, en daarom wedde ik op twee paarden. De "handtas in 't kwadraat" zoals ik hem noem, is volledig omkeerbaar. Twee kansen dus dat de ontvanger er wat aan heeft!
Aan de ene kant werd het oranje ribfluweel met een gehaakt konijn en een lapje bloemetjes van Free Spirit, aan de andere kant simpel blauw met eigen wolkstempels, gecombineerd met turquoise ruitjes. Ik voorzag twee ringen aan de buitenkant en de binnenkant van de tas, zodat de riem makkelijk af te haken is als je de tas omkeert. Hm, van dat detail had ik beter een foto gemaakt om het te illustreren. Sowieso ben ik van plan dit concept nog eens uit te voeren, want ik kan zelf ook wel zo'n dubbele sjakosj gebruiken...

Juffrouw Wallie kreeg er nog wat eenvoudige handtasaccessoires bij: een zakdoekzakje, een sleutelhanger en een schriftje met (herbruikbare) stoffen kaft.

Secret Santa

2010-12-20T21:30:00.000+01:00

Secret Santa is geweest! Vandaag kreeg ik een pakje van Sara, die een beetje met een ei zat omdat haar naaimachine kapot was. Ik kreeg dus echte, letterlijk ouderwets met de hand gemaakte spulletjes! De vier überschattige uiltjes zijn eigenlijk eierwarmers, maar omdat ik het zonde vind om ze in de kast te leggen tot ik eens een eitje eet, kregen ze een andere bestemming. Nummer één siert de top van onze kerstboom. Nummer twee tot vier bewaken de boekenkast. Mooi toch!

In mijn pakje vond ik nog deze extraatjes:

(en nog een magneetje, maar dat plakt al op de frigo)

Dank je wel Sara!

Mijn Secret Santa zou zijn bestemming ook zo stilaan moeten bereiken... Dit detail is voorlopig alles wat ik prijsgeef.

Wordt vervolgd...

Geknipt en genaaid

2010-12-15T21:50:00.000+01:00

Als ik naar de stoffenwinkel ga, doe ik niet anders dan inwendig vloeken. Niet omdat ik niet vind wat ik zoek, oh nee, veeleer het omgekeerde. Mijn gedachtenstroom gaat meestal zo: 'Ah, daar sè, dat heb ik no... ooooh merde, die tricot is supertof. Focussen Katrien! Shit, er zijn nieuwe katoentjes binnen. Damn, die tricot in een ander kleurtje, ook niet mis.' De stoffenmeneer ziet mijn wellustige blik en haalt de rollen al uit. Hij weet perfect hoe hij me moet paaien: 'zeer mooie kwaliteit, voel maar eens.' Zucht, ik kwam vorige week dus thuis met weer een paar lappen stof. Ter info: hier thuis staan vijf megadozen vol stof, ik schat zo'n 120 meter in totaal. Om me niet al te schuldig te voelen, heb ik de buit maar meteen geknipt en genaaid tot een jurkje, zelfde model als het vorige.

En weet je waar ik enorm naar uitkijk? De tijd waarin het commando 'sta eens even stil' ook effectief wordt opgevolgd.

Bloemenmeisje

2010-12-11T23:17:00.002+01:00

Een romantisch bloemenstofje, een bijpassende effen kleur, en je hebt een schattig jurkje. Snel en makkelijk, zo heb ik het graag.

De hals- en armsgatbiezen zijn niet perfect. Ik dacht dat ik die niet in biais moest knippen omdat het sowieso rekbare stof is, maar dat had ik beter wel gedaan. Het flubbert nu een beetje aan de hals, maar als ze het aan heeft, zie je het eigenlijk niet. Nu nog een T-shirt eronder dat qua kleur beter past, en mijn dochter ziet er weer beeldig uit.

Waarom ontwerpen ze toch al dat speelgoed, vraag ik me af? Twee kapstokken en Martha heeft het grootste plezier!

Bijna goed

2010-11-30T12:39:00.002+01:00

Deugd dat dat doet, die vrieskou! Die ijzige wind die aan je oren knabbelt, die wolkjes adem bij elke stap, het geeft mij energie. Ik had mijn energie het voorbije weekend ook nodig. Ik ging namelijk een soortement skipakje maken voor Martha. Een fietspakje moet ik zeggen, want dat arme kind moet elke dag met mij op de fiets. En al vang ik de meeste koude op omdat ze achter mij zit, een hele poos stilzitten als het vriest verdient wel wat extra warmte.

Ik vond een patroon in de laatste Ottobre, maar dat bezorgde mij toch wat hoofdpijn. Eerst en vooral ging het om een pakje in rekbare stof. Patroon wat aanpassen dus. Daarnaast wou ik de boel ook voorzien van een warme fleecevoering. Patroon nog wat aanpassen dus. De maten van Ottobre zijn bovendien duidelijk gemeten bij lange magere Scandinavische kindjes, terwijl ik een klein en kloek exemplaar in huis heb. Nog wat aanpassen dus. Ik rekende, mat Martha en bestaande jasjes, tekende en hertekende tot ik sterretjes zag. Tot daar ging alles goed.

Bij het in elkaar stikken kwam er af en toe een beetje foefelare aan te pas, maar het resultaat zag er veelbelovend uit. Tot ik het kind in haar overalleke hees en de armpjes wel heel erg krap bleken. Ook de benen mochten ruimer, en die lekker dikke buik kon er maar net in. Voering uit de armen dus en overal nog wat extra ruimte geven in de breedte. Maar dan nog knelde het waar het niet mocht. Martha liep intussen letterlijk weg als ik het pakje nog maar bovenhaalde. Ze had genoeg van het passen en wist waarschijnlijk ook al dat het toch niet goed zou komen.

Heel erg jammer, maar aanpassen tot het comfortabel zit is niet meer mogelijk. Sowieso blijkt het patroon geen goede basis voor het jaspakje dat ik in gedachten heb - een winddicht pak, te dragen boven winterkleren.

En ik had nog wel zo'n leuke applicatie gemaakt op de achterkant....

En het is nog wel zo proper doorstikt met rood...

En het ging nog wel zo netjes afgewerkt zijn aan de binnenkant...

Het idee blijft, maar de uitvoering moet anders. Iemand een idee waar ik een goed patroon voor zo'n jasje kan vinden?

Creatief met poetsgerief

2010-11-23T15:29:00.000+01:00

Eindelijk is hier de uitleg met foto's van de snelle stempel. Laten we er dus maar meteen invliegen: wat je nodig hebt is sponsdoekjes, meestal gebruikt om te poetsen, maar ik gebruik ze om stempels te maken want ik poets niet. En daarmee is eigenlijk bijna alles gezegd, maar nu we toch bezig zijn zal ik wat meer uitleg geven.

Deze methode is ideaal voor eenvoudige motieven zonder al te veel details. Als het echt een simpel motief is, kun je het rechtstreeks op het sponsdoekje tekenen, maar ik maak het meestal eerst in dun karton. Dat kan je dan uitsnijden en als mal gebruiken op je sponsdoekje. Op het karton kleur ik in wat de eigenlijke stempel wordt, dat geeft een beter beeld.
(ik heb geen foto's gemaakt van de wolkstempel, maar het principe is hetzelfde)

Staat je motief op het doekje, dan kun je het uitsnijden. Ik gebruik daar zo een klein scherp mesje voor dat ook gebruikt wordt bij scrapbooken. Uitknippen gaat ook, maar geeft soms gekartelde randjes, wat op zijn beurt de stempel een beetje om zeep helpt.

Motief uitgesneden? Plak het dan op een houder. Ik had een cd-doosje bij de hand, maar elk doosje/blok/deksel komt in aanmerking. Gewoon vastkleven met Pritt volstaat. Zoals je ziet, hoeft de uiteindelijke stempel niet precies hetzelfde te zijn als je kartonnen motief. Ik heb nog wat gespeeld met de verschillende stukjes voor een leuker resultaat.

Het stempelen kan beginnen! Verf aanbrengen doe ik meestal door flink wat textielverf op een schuursponsje (weer poetsgerief!) te kliederen - met een penseel bijvoorbeeld - en dat dan op de stempel te deppen. Soms is het even zoeken naar de hoeveelheid verf en de druk die je moet zetten op de stempel. Een proeflapje is dus aangewezen.

Druk de stempel op de stof en werk af zoals op het potje van de verf staat (laten drogen, instrijken...).
Ik heb voorlopig nog niets aangevangen met dit stofje, maar ik heb wel plannen, met een deadline deze keer!

Extra sponsstempeltips:
- de sponsdoekjes zijn zacht als ze uit de verpakking komen, maar eens nat geweest, drogen ze keihard op. Het maakt niet uit of je ze eerst uitspoelt of niet, ook vers uit de verpakking werkt het voor stempels. Ik vind het wel iets makkelijker snijden als ze hard zijn...
- De sponsdoekjes van de Zeeman zijn ideaal, omdat ze één vlakke kant hebben. Die van Delhaize bijvoorbeeld hebben een motiefje en dat zie je soms op de stof.
- doorzichtige doosjes zijn heel erg handig, omdat je dan ziet waar je je stempel precies aanbrengt en waar je wat druk moet uitoefenen.
- door te deppen met je sponsje zit er natuurlijk ook verf rond de stempel. Meestal komt dat niet door op de stof, soms geeft het wat vlekjes. Ik vind dat persoonlijk niet zo erg. Het geeft je gestempelde stof net een ambachtelijke look:-)

Kijk eens naar het vogelke

2010-11-16T13:48:00.000+01:00

Lang geleden beloofde ik uitleg over een snelle stempel. Ik toon al even wat het resultaat kan zijn: een zelf ontworpen vogelstempel (op een hoesje voor het fototoestel). Binnenkort echt waar de uitleg. Dat creëert nogal verwachtingen hè! Tis nochtans te simpel om waar te zijn.
De slechte foto doet mijn vogeltje trouwens onrecht aan. Daar moet ik toch eens aan werken, die kiekjes.

IJverig

2010-11-04T22:39:00.000+01:00

De coolste naaiclubnaam, de tofste madammen èn nu ook een prachtig logo. De ijverige wijven zijn super bezig. En ik mag zeggen dat ik erbij hoor!
Je leest er alles over hier.

Waar is Katrien?

2010-10-26T16:34:00.000+02:00

Ten eerste
Neen, een goede blogger ben ik niet geweest de laatste tijd. Dat zal ik verderop uitleggen voor de geïnteresseerden, maar eerst begin ik met een staaltje knap breiwerk. Ik ben zelf geen breister - wellicht omdat het geduld vraagt - maar mijn mama, ha, dat is een breiwonder. Ik overdrijf niet. Ze voorziet de hele familie van prachtige truien, vestjes, sjaals, mutsen, ja zelfs heelder jurken. Aan patroontjes doet ze niet mee, gewoon een foto tonen of een schets, en nog geen week later is het al gepiept. Ik bestelde onlangs een sjaal en gaf carte blanche. Dat kan, omdat alles wat moeke breit mooi is. Ik kreeg al snel melding dat de sjaal af was, en langs de neus weg de vraag wat Martha's borstomtrek was. En kijk, ik krijg een fantastische sjaal die ik zelfs binnenshuis niet meer uit wil doen, en een overweldigend schoon kleedje voor mijn dochter. Jaloers op mijn moeder zeker he? Dat dacht ik wel.

Ten tweede

Voor wie nog fut heeft, den uitleg over de blogstilte.
Het zit namelijk zo: ik heb nogal veel werk, veel te veel werk... en het lukt me maar niet om 'nee' te zeggen tegen weer een opdracht. De ratrace is u wellicht niet vreemd, maar hier is het intussen veeleer een langgerekte spurt slash hordenloop waarbij ik tegen elke horde smak om gewoon verder te rennen. Ik hoor u al: ach, 't is bij iedereen altijd rushen en ach, mijn huishouden draait ook wel eens vierkant. Daarom enkele foto's om u te overtuigen van de ernst van de situatie:

De bureau waaraan ik werk: ik kan nog net met mijn handjes aan het toetsenbord. Geen tijd om rommel op te kuisen, oordopjes om de drilboor bij de buren te dempen, dure lippenbalsem om toch een zweem van relaxatie te ervaren. En euh, een stuk touw.

De keuken: toch handig zeg, zo'n groot aanrecht. Afwas kan voorlopig niet in de machine omdat die moet worden uitgeladen. Let u ook vooral op het takje laurier daar helemaal achteraan, dat daar al maanden hangt te verpieteren. Running joke hier thuis: 'seg, die laurier, zou dat al droog zijn.' Waarop de andere: 'hm, ik zou het nog even laten hangen'. Plezier voor tien.

De facturen: een 'dringende aanmaning'. Zou ik hen proberen uit te leggen dat die factuur door stapel nummer 3 van de 'to do-papieren' werd opgeslokt?

De patroontekenles! Toch nog een lichtpuntje in mijn zevendagenwerkweek! Wij tekenen een basisjapon, jaja, geen jurk, een japon.

Voor u de betrokken diensten verwittigt om ons uit onze woonst te ontzetten en mijn dochter te redden: er is beterschap in zicht. Enkele knopen zijn reeds doorgehakt, nog een paar te gaan en het zou hier weer aan een menselijk tempo moeten bollen. In plaats van 's avonds om elf uur nog met wazige blik voor de laptop te zitten, zal ik dan neuriënd achter mijn naaimachine te vinden zijn. Tot dan zal het hier nog even rustig blijven en mogen jullie naar mij zoeken tussen de hoop rommel.

Gestik en getwijfel

2010-09-29T14:02:00.000+02:00

'Gij zijt onuitstaanbaar als ge niet achter uw naaimachien kunt zitten,' zo sprak de man hier laatst. Ik reageerde met gepaste onuitstaanbaarheid, maar moest hem wel wat gelijk geven. En ook al lonkte de sofa met een dekentje en een kop warme melk, ook al riep het zachte donsdeken dat ik vroeg onder de wol moest, ik was flink en begon te stikken. Omdat een norse vrouw in huis voor niemand leuk is.

Het ging een simpel project worden: een soort XL-ritstasje om teken-, knip- en plakgerief voor de patroontekenles in kwijt te kunnen. Om het toch een beetje uitdagend te maken, wilde ik er een patchworktasje van maken in plaats van gewoon één fijne lap stof te knippen. Ik dook in mijn stoffencollectie terwijl dochter sliep, mixte en matchte terwijl dochter nog wat wortelpuree uitsmeerde op tafel (en in haar oren), knipte vierkantjes terwijl dochter nog een kattenbrok nam als toetje. 's Avonds kon er eindelijk worden gestikt... en toen zag ik het plots niet meer. Want die blokjes aan elkaar voelden niet 'waaw', eerder 'bleh'. Of was het toch wel goed zo? Ik hing de lap over een stoel, keek eens van ver en vond het maar niks. Een half uur later dacht ik er wéér anders over. U begrijpt dat de twijfel hier toeslaat. Wat nu gedaan? Toch maar een tasje er van maken? Lapje wegstoppen en vergeten? Iets anders maken met het ding? Of misschien gewoon weggeven? Jullie inbreng wordt ten zeerste gewaardeerd en helpt mij wellicht uit de impasse!

De tand des tijds

2010-09-19T11:29:00.000+02:00

Hebben jullie dat ook? Je maakt iets, maar als je het aantrekt kan je alleen maar denken aan die naad die daar een beetje scheef loopt, of die rits die toch niet helemaal goed zit. Awel, ik heb daar een remedie voor. Namelijk: maak iets, hang het een jaar of twee in de kast en mest dan je kast uit. Want weggooien doe je dat natuurlijk niet, ha nee, want dat heeft wel bloed zweet en tranen gekost ten eerste en het is te lelijk om aan iemand anders te geven ten tweede. Ik herontdekte dankzij mijn bewaarzucht een paar zelfgemaakte stuks waarvan ik vergeten ben welke details er niet in orde waren. En strafst van al, ik vind ze plots heel erg leuk. Zo duikelde ik een rood fluwelen jurkje op waarvan ik eerst dacht, 'oh dear'. Ik trok het aan en meende plots iets heel anders, namelijk: 'hela, dat is wel een tof model! en zo'n comfortabel ding!' Wat verder vond ik een rokje waarvan ik me herinnerde dat het schots en scheef was, maar die scheefheid vind ik nu niet meer terug. Ik heb er voor deze winter dus een paar oude-nieuwe handmade stukken bij die ik met gepaste trots zal dragen. Maar, eerlijk is eerlijk, ik vond ook een rokje dat echt op niks trekt en rond mijn gat hangt als was het een oude dweil waar een miezerig plooitje in gestikt werd. Dat mag terug de kast in, ge weet nooit over een jaar of twee.

Soepjurk

2010-08-12T14:49:00.000+02:00

Wat is het hier stil geweest, zeg! Dat komt omdat ik even helemaal geabsorbeerd werd door mijn werk en dat had op zijn beurt te maken met mijn nakend verlof. Ik ben namelijk van het type freelance. Dat betekent dat vakantie gelijk staat aan: heel hard vooruitwerken op voorhand en heel hard achternahollen na het verlof. Mevrouw naaimachien stond al die tijd treurig en ongebruikt naar mij te lonken. Gelukkig was het gisteren weer de club van de ijverige wijven, alwaar ik toch een klein beetje ijverig geweest ben. Dit kleedje is het resultaat. Neenee, dat heb ik niet in zomaar eventjes in één avond gefabriceerd. Het is eigenlijk een soepjurk uit de tweedehandswinkel (2,5 euro!) die me een paard te groot was. Ik dacht het even snel te fiksen door gewoon de zijnaden in te nemen, maar natuurlijk bleek toen dat de mouwen niet mooi zaten. Mouwen eruit en weer erin dus, en dan nog wat ingenomen aan het bovenstuk. Het was een beetje meer werk dan ik gedacht had, maar ik ben zeer blij met het resultaat. Niet in het minst omdat ik op korte tijd een nieuwe jurk erbij heb. Ze stinkt wel nog een beetje naar tweedehands. Hopelijk kan mijn wasmachine dat eruit zwieren.

De kroon

2010-07-20T09:43:00.000+02:00

Ik was van plan een coole kroon te maken, met een cijfer met velcro dat ik elk jaar zou kunnen vervangen... Maar de tijd vliegt, en op het verjaardagsfeestje was er geen kroon. Ik was er zelfs niet eens aan begonnen. En toen kwam haar peter met dit eigenhandig gemaakte prachtexemplaar:

Een fladderende vlinder die schattig heen en weer wiebelt, een joekel van een diamant bovenop, en een dochter die haar kroon heel braaf heel lang op haar hoofd liet staan. Geen gestikt exemplaar dat daar tegenop zou kunnen!

Verwennerij

2010-07-14T10:02:00.000+02:00

Ken je dat: je koopt iets op het internet, maar als het in de bus valt, blijkt het vreselijk tegen te vallen. Wel, met de juweeltjes van fleurfatale die ik net kocht, is het omgekeerd: ze zijn in het echt nog véél mooier dan op de foto! Hm, en mijn amateuristische kiekjes doen ze zeker onrecht aan. Ik kocht een ring en een paar oorbellen en die arriveerden in twee schattige doosjes, met daar bovenop een paar zelf ontworpen prentkaarten èn een leuke Japanse button. Zoveel extraatjes terwijl alles in haar shop al afgeprijsd was!
Ik kan mijn ogen er maar niet van afhouden, mijn nieuwe spulletjes:-)

Kersjes en bolletjes

2010-07-12T13:27:00.000+02:00

Net een zomers kleedje gemaakt voor het kind, en dan regent het heel de dag (niet dat ik dat erg vind na die hitte). Het model is een topje uit de Knippie dat ik wat langer gemaakt heb. Het komt toch nog ruim boven de knietjes, maar dat is goed. Te lange jurkjes zijn niet handig tijdens het kruipen, zo observeerde ik onlangs. Om het toch netjes te houden, maak ik er nog een luierbroekje bij in dezelfde stof. De kersenstof komt van de Zijderoute in Gent, de bolletjesstof is gerecupeerd van een jurkje dat ik ooit op eBay kocht, maar nauwelijks gedragen heb.

à la minute

2010-07-06T15:14:00.001+02:00

Dat ik toch echt geen geduld heb, zo poneerde meneer hier thuis, nadat ik trots bovenstaand snel maaksel toonde. Ik ging hem van antwoord dienen met een welgemeende 'seg, das gewoon nie waar', maar toen... kreeg ik een idee. Want geen geduld hebben, dat is in sommige gevallen misschien wel gewoon een talent! Met trots presenteer ik u dan ook een nieuwe rubriek hier ten blogge Vrollie, met de welluidende naam 'à la minute'. Onder die titel zal ik projecten stockeren die in een wip klaar zijn, maar er liefst zo niet uitzien. Het eerste voorbeeld: dit gepimpte T-shirt. Gemaakt op amper 17 minuten. Hoe je dat doet? Awel, zo:

1. Koop een basic T-shirt (in mijn geval is het een Wibra'ke).
2. Haak een ketting van lossen in een kleur die past bij het T-shirt. Ik kan niet echt zeggen hoe lang dat moet zijn, ik heb gewoon een hele lange gehaakt en dan bekeken wat ik ermee kon doen. Wat er overbleef heb ik gewoon aan de achterkant van het T-shirt laten doorlopen.
3. Drapeer de gehaakte ketting op het T-shirt in een tekening. Het werd een bloemetje bij mij, maar de mogelijkheden zijn uiteraard legio. Ik geef nog wat inspiratie:

4. Schuif een stuk karton in het T-shirt en speld je kunstwerk vast (het karton voorkomt dat je de achterkant ook vastspeldt).

5. Stik alles vast met de naaimachine. Die laatste stap kost het meest werk, want als er veel bochten zitten in je tekening is het af en toe wel wat gepruts. Het best lukt het als je dit heel heel langzaam doet. Een beetje geduld komt hier goed van pas (ha, ik heb het dus toch!).
6. Klaar!

Binnenkort een nieuw à-la-minute-project: snelle stempels.

Het prototype

2010-06-30T19:03:00.000+02:00

Hoera, want het prototype van mijn ideale handtas zit redelijk snor. De hengsels hebben nog wat finetuning nodig, er zat een rekenfout in mijn patroon, de rits moet beter, en misschien dat er nog een zakje vooraan op mag, maar verder ben ik wreed content. Na het snel in elkaar gestikte testexemplaar ga ik nu dus op zoek naar het perfecte stofje, om serienummer één te maken (ha ja, want ik ga die perfecte tas wel in verschillende kleuren nodig hebben hè). Als die af is, toon ik ze hier in volle glorie zodat je zelf een oordeel kan vellen!

De verjaardagssjaal

2010-06-28T14:49:00.000+02:00

Een zachtblauwe zijden sjaal en daarop iets stempelen met textielverf... dat was mijn plan voor het verjaardagcadeau van mijn mama. Zoals het bij mij wel vaker gebeurt, is het anders uitgedraaid. Het basisidee - een sjaal met print - bleef bestaan, maar het werd een zwart-wit zebra-achtig motief, en daarop kwam een band met rode prints. Voor die prints ging ik het niet te ver zoeken: leuke blaadjes geplukt in de tuin, textielverf erop en stempelen maar. Dat bladmotief is niet herkenbaar als je de sjaal draagt, maar het effect is wel tof. Hopelijk is de ontvanger er blij mee (aan moeke: als ge 'm niet mooi vindt, moogt ge 'm naar de Kringwinkel doen:-).

Creatief actief

2010-06-23T18:39:00.000+02:00

Thee die koud wordt, een kind dat wéér alleen moet spelen, gedane was die in de machine blijft tot-ie naar hond ruikt... alles moet hier even wijken voor mijn naaimachine, haaknaalden, textielverf en meer. Omdat ik dringend een cadeautje moet afwerken, maar ook gewoon omdat ik er zin in heb. Op de foto's vier projecten in progress: een verjaardagscadeautje, de ijverige-wijven-tas, doelloos haakwerk terwijl ik naar het WK voetbal kijk, en een te pimpen T-shirtje voor het kind. Als u het niet erg vindt, geef ik nog niet helemaal prijs wat wat is. Wordt vervolgd!

Uit de tuin

2010-06-21T10:55:00.000+02:00

Het moet niet altijd met naald en draad zijn, wat er hier gemaakt wordt. Naar een ideetje van de Oontand begon ik aan vlierbloesemsiroop, met bloesems uit eigen tuin nog wel. Even leek er een probleem op te duiken. Last hebbende van uitstelgedrag duurde het immers een poos voor ik aan fase twee van de siroop begon en liet ik de bloesems lekker lang trekken. Na drie volle dagen besefte ik dat het hoogdringend was om de siroop af te werken, alleen... ik had geen flesjes. Bovendien was een hip, overdadig belegd broodje me vreselijk slecht bevallen, waardoor het praktisch onmogelijk was om ver van huis te gaan om mooie fleskes te scoren (tenzij met een mobiel toilet bij de hand). Na een poosje héél hard denken, kreeg ik er ook hoofdpijn bij, maar ik had wèl een oplossing: apothekersflesjes! Bij de apotheker op de hoek kosten ze ocharme 62 cent per stuk, en ze zien er eigenlijk best leuk uit. Nu vind ik wel dat het eindresultaat een beetje op pipi lijkt, en dat stofje over de dop, daar ben ik ook niet helemaal zeker van. Maar het kan me allemaal niet bommen, want lèkker dat dat is (voor de Gentenaars: de smaak van RoomeR, maar dan zonder alcohol). Super als het wordt aangelengd met Perrier (het enige lekkere spuitwater dat er is) en volgens mij ook perfect om schuimwijn op te waarderen. En weet je wat: mijn vlierstruik staat eigenlijk nòg vol bloesems. Dat betekent dus straks ook vlierbesjes, waar ik geen vlierbessensiroop van zal maken wegens te lui.

Geswapt!

2010-06-14T18:43:00.000+02:00

Mijn moeder vond op zolder een oud Scrabblespel, ik confisqueerde de blokjes meteen om zoals Tiene hangertjes te maken... Tot ik dacht: 'ach nee, da's weer zo'n gepruts.' Dus stelde ik een swap voor. Tiene kreeg van mij de scrabbleblokjes, een kleine broche en een sleutelhanger, ik vond deze twee originele hangertjes in de bus. Merci Tiene!

Gents geijver

2010-06-11T19:04:00.001+02:00

Ik ben een ijverig wijf en ik ben er trots op:-) Vorige woensdag ging ik met elastieken benen (allemaal onbekende vrouwen!) naar de eerste bijeenkomst van de ijverige wijven: madammen in en rond Gent die graag naaien (of niet), bloggen (of niet) en kletsen (allemaal!). Het werd een gezellige boel, ik begon aan een ambitieuze handtas, en volgende maand ben ik er weer bij! Jij ook?

Creatief met friemelklei

2010-06-10T20:01:00.000+02:00

Laatst liep ik in de Veritas, u kent dat ongetwijfeld, en daar zaten drie madammekes kralen te maken met Fimoklei. Het zag er best gezellig uit, dus ik luisterde stiekem een klein beetje mee met de 'juf' van dienst en riep inwendig: 'ik wil dat ook!' Mamasha deed al eens voor hoe je knoopjes kan maken, die handleiding volgde ik dus voor mijn eerste probeersels.

Resultaat: een paar leukerds, een paar misbaksels. Missie dus best geslaagd. Bij een tweede bakronde liet ik me creatief wat meer gaan, met opnieuw een paar lelijke donders als gevolg, maar ook wel wat bruikbaar materiaal. Ik waagde me al boetserend zelfs aan een paar bloemetjes, waarna ik vond dat Fimoklei beter friemelklei zou heten.

Eind goed, al goed dus. Ik heb me geamuseerd als een klein kind, en die bloemetjes heb ik samen met een yo-yo verwerkt tot een eenvoudige euh opspelder (want een broche klinkt zo ouderwets!). Voila, weer iets bijgeleerd sè. Soms vraag ik me af wanneer ik dan eens ga stoppen met nieuwe frutselarijen uit te proberen...

Zes zeshoeken

2010-06-03T15:12:00.000+02:00

Een rokje dat helemaal niet flatteus valt en een jurkje dat net iets te strak rond mijn - nochtans waanzinnig atletische (ahum) - lijf plakt: dat waren mijn twee laatste maaksels. U begrijpt dat zulke misbaksels weinig motiverend werken. En dan moet je weten dat het ook nog eens twee schone stofkes waren, type waaw en oooh!, die nu verknipt, verfrommeld en verkl**t in het verdomhoekje liggen. Op zo'n momenten heeft een mens nood aan instant voldoening, ofte makkelijke projecten met snel en aangenaam resultaat. Ik stortte me dan maar op zeshoekjes, in het quiltersmilieu beter bekend als hexagonen, en maakte een sleutelhanger. Oeps, wat zeg ik, het ging zo snel dat ik zes sleutelhangers maakte! Twee zeshoeken tegen elkaar, wat opvullen, lintje ertussen en 't is gepiept. Zo ben ik toch weer dikke vriendjes met mijn naaimachine (in plaats van het ding met veel misbaar het raam uit te zwieren).

Intussen ben ik ook bezig aan 'een opdrachtje': iemand die iemand een cadeautje wil geven, en wat spulletjes bij mij heeft besteld. Dat helpt ook natuurlijk, want iets maken voor anderen vind ik misschien nog altijd het leukst. Nog even en die creadip is weer verleden tijd!

Stempelen in spiegelschrift

2010-05-26T15:19:00.001+02:00

Soms ben ik echt een kieken. Ik was al lang van plan eens een Vrollie-stempel te maken en had al het materiaal in huis. Tussen de soep en de patatten begin ik supergeconcentreerd met het uitsnijden van de stempel, ik popel om het uit te proberen, doe verf op mijn stempel... en besef dan dat ik in spiegelbeeld had moeten werken. Dom, ik weet het. Een stempel stempelt in spiegelbeeld natuurlijk.

De tweede poging ging wel goed, al vind ik het resultaat iets robuuster dan bij de eerste versie. Maar toch, vanaf nu kan ik labeltjes maken voor mijn maaksels! Tof.

En dit was ik nog vergeten te zeggen: een goede tutorial voor het maken van stempels vind je hier. Die link zag ik trouwens bij Mamasha, die ook verdomd mooie stempels maakt. Ik zal nog een beetje moeten oefenen om daaraan te tippen.

Circusbroek (of Zeemansbroek?)

2010-05-19T11:07:00.000+02:00

Niet dat ik mijn kind aan een trapeze wil laten bungelen, maar dit lijkt toch wel op een circusbroekje, vind ik. Het is precies hetzelfde model als de vorige. En dat stofje... Mooi hè? Wel, dat komt van de Zeeman! Gewoon twee keukenhanddoeken gekocht, en daar kon net een broekje uit. Daarom vind ik dat dus toffe winkels zie, de Wibra's, Zeemannen en andere brolshops. Niemand die ziet dat het kind een keukenhanddoek om de billen heeft! Volgens mij is die handdoekstof zelfs heel aangenaam om dragen. Snel wegkruipen als ik net een actiefoto wil maken lukt alleszins prima in haar nieuwe broek.

Nog fijn nieuws: mijn machine doet weer helemaal normaal als ik tricot wil stikken! Het ding had gewoon dringend een groot onderhoud nodig...

Kent u deze nog?

2010-05-11T16:17:00.000+02:00

Een naaimachine op onderhoud heeft één voordeel: er komt tijd vrij om nog eens ouderwets te handwerken. Ik heb zowaar de patchworklap van weleer met de hand omgetoverd tot iets dat ook echt op een tas begint te lijken! Maar nu ben ik serieus in dubio over de handvatten. Dezelfde stof gebruiken als de tas lijkt me net iets te creatief-met-patchwork-achtig, dus dacht ik misschien te investeren in zwarte leren exemplaren. Of toch maar iets zelf bricoleren, misschien gewoon volledig rode handvatten? Wat denken jullie ervan? Wat zou het mooiste effect geven?

Gezwicht

2010-05-10T12:22:00.000+02:00

Er passeren de laatste tijd nogal wat giveaways in blogland. Meestal vraagt de weggever om een linkje te plaatsen naar haar blog om kans te maken op het cadeautje. Tot nu toe deed ik daar nooit aan mee, vooral omdat ik me een vreselijke opportunist voel als ik hier zomaar een berichtje post om iets te kunnen winnen. Ik wil jullie namelijk niet vervelen met mijn schrijfsels. Maarre, jullie voelen hem al komen zeker? Deze weggever van Tiene kon ik gewoon niet weerstaan (ik heb geprobeerd). Zoveel leuke knoopjes! En laat dat nu iets zijn waar ik echt een tekort aan heb. Mijn knopencollectie staat totaal niet in verhouding tot mijn stoffengamma.

Maar goed, ik voel me toch niet echt schuldig dat ik jullie dit allemaal laat weten omdat:
- De blog van Tiene ook gewoon heel erg stijlvol en mooi is
- Tiene in Limburg woont, en dat zijn fijne mensen (zei de Limburgse in Gent:-)
- Ik verdorie knoopjes nodig heb. Nè.

En nu allemaal duimen voor mij hoor!

Even zonder

2010-05-09T09:47:00.000+02:00

Mijn goede vriendin is binnen voor een volledig onderhoud. En hoewel ik geen naaiplannen had dit weekend, mis ik haar toch een beetje. Vrijdag stikt ze hopelijk weer als nooit tevoren!

Allo tricot

2010-05-07T15:45:00.003+02:00

Als je kleintje 's ochtends een kakagerelateerd (excusez le mot) accidentje heeft en je vervolgens vaststelt dat de enige propere broek haar pyjamabroek is, zijn er twee mogelijke conclusies: 1. er moet dringend een wasje gedraaid worden of 2. het kind heeft urgent nieuwe kleren nodig. Hier was het probleem (voor een keer) vooral nummer 2, dus maakte ik werk van een nieuw broekske. Een simpel doch elegant modelletje met elastiek in de taille en een inzetstuk of hoe heet dat, achteraan. Stofje komt van Les Tissus du Chien Vert. Eerlijkheidshalve moet ik laten weten dat er ook een tricotprobeersel aan vooraf ging, maar mijn machine had daar niet echt zin in. Ik gebruikte zoals het hoort een zigzag, maar het naaiding wilde toch af en toe een gewoon steekje stikken of ter plaatse blijven ratelen. Het leek nergens naar met andere woorden. Ik had dan nog een chic stofje uit de uitverkoop bij Veronique Branquinho gebruikt begot. Mijn naaimachine is een ondankbaar monster, zoveel is zeker. Iemand trouwens tips om tricot/jersey/rekbaar gerief beter te stikken? Mijn machine (Brother innov-is 30) doet de laatste tijd nogal moeilijk op dat vlak... Ik had nochtans een tricotnaald gebruikt en de juiste steek.

Ach, ik weet weer waarom ik spaar voor een overlock.

Boekskes

2010-04-25T07:34:00.008+02:00

Onlangs ging ik kijken voor wat voorleesboekjes voor Martha. In de boekenwinkel sloot ik een deal met mezelf: als ik een mooi boekje vond voor de baby, mocht ik voor mezelf ook wat uitkiezen. Als dat niet motiverend is.

Martha hoorde 's avonds voor het eerst het verhaal over Pedro het Paard, ik liet mij een beetje gaan en kocht voor mezelf niet één maar drie boeken: 'Appliqueren, 100 patronen en motieven', 'Amigurumi, gehaakte dieren' en '300 quilttips en technieken'. Vooral het boek over applicaties is echt mooi en geeft zin om allerlei dingen uit te proberen. Het quiltboek is een pak saaier, maar ik zie nu al dat het boordevol zeer nuttige tips staat. Dat zal me dus heel wat frustratie besparen als ik echt eens een quilt maak. Het derde boekje is het minst leuke eigenlijk. De gehaakte diertjes zijn wel maf, maar de werkbeschrijvingen zijn echt erbarmelijk. Het gaat duidelijk om een slechte vertaling door iemand die zelf niet kan haken. Het is dus eerst zoeken wat ze bedoelen met de werkbeschrijving voor je aan de slag gaat... Maar al bij al ben ik heel blij met die boeken, zeker als je weet dat ze elk maar 7,95 euro kostten! Goed gedaan van mij, he? En met dat coole tafelkleed van de markt ben ik al even blij:-)

PIF 3: de sleutelhanger

2010-04-15T17:47:00.000+02:00

De inspiratie voor het derde PIF-cadeautje, een sleutelhanger, haalde ik uit een Japans tijdschrift dat ik ooit bestelde, maar waar ik uiteraard geen bal van begrijp. Het patroon en de werkwijze zijn gelukkig zeer simpel. Volgt u even mee?

1. Teken een rechthoek van 10 x 11 cm. Zet aan de langste kant een streepje op 7 cm, en begin vanaf daar de hoeken af te ronden. Of kijk naar de tekening op de foto en vergeet voorgaande ingewikkelde uitleg (klik op de foto om groter te zien).

2. Knip deze vorm twee keer uit buitenstof en twee keer uit voeringstof.

3. Appliceer eventueel iets op de buitenstof. Ik knipte een klein vogeltje en plakte dat met behulp van Vliesofix vast, naaide het rondom rond nog met een klein siersteekje vast en werkte af met een pareltje. Euh, maar voor dit educatief exemplaar had ik geen zin in priegelwerk, we doen het dus even zonder.
4. Stik de voering en buitenstof op elkaar, goede kanten op elkaar. Laat een stukje open om te keren.

5. Knip de hoekjes wat bij, keer en naai de opening dicht met de hand.
6. Leg de twee afgewerkte delen met de goede kanten op elkaar en naai ze aan elkaar met de hand. Begin op ongeveer 2 cm van de onderrand, en laat bovenaan in het midden een centimeter open om straks het lintje door te trekken. Bevestig een sleutelring aan een lintje en trek door het gat. Klaar!

PIF 2: yo-yo

2010-04-12T22:53:00.000+02:00

Bij de PIF-cadeaus stopte ik ook wat frutsels, onder meer een paar yo-yo's. Ik vind zo'n yo-yo zelf een tof ding, maar ik weet niet hoe het met u zit. Ik ga ook eerlijk zijn: ik heb daarvoor een speciaal werktuig gekocht, een goede investering voor de luie mens. Maar laat ik eens moeite doen en tonen hoe je het doet zonder plastieken hulpmiddel...

Werkwijze:

1. Wat je nodig hebt: een lapke stof voor een cirkel van ongeveer 10 cm (je afgewerkte yo-yo zal dan ongeveer 4,5 cm in doorsnede zijn), een schaar, naaigaren, een naald (en die zit natuurlijk in je gloednieuwe naaldenboekje:-), iets ronds om de cirkel te tekenen. Voor dat laatste hebben trappistdrinkers duidelijk een streepje voor, want zo'n glas heeft de ideale diameter.

2. Drink je trappist leeg en teken met een potlood de omtrek van het glas op de stof. De gelukzakken die twee trappistenglazen in huis hebben, kunnen drinken en tekenen tegelijk.

3. Plooi de rand van de cirkel zo'n half centimetertje om en naai vast met kleine steekjes.

4. Ben je helemaal rond, zet de draad dan niet vast, maar trek er voorzichtig aan om je stof bij elkaar te rimpelen. Een beetje duw- en trekwerk maakt er een symmetrische yo-yo van. Zet de draad nu in een plooitje vast.

En met het plastieken ding? Tienduizend keer eenvoudiger, kijk maar eens naar deze uitleg, niet toevallig op een website met de naam lazygirldesigns! Voor wie helemaal loos wil gaan: er bestaan ook yo-yo-makers voor hartvormpjes, bloemetjes, vlinders...

PIF 1: het naaldenboekje

2010-04-10T23:25:00.000+02:00

Een naaldenboekje, een sleutelhanger en wat prullaria, dat is wat ik knutselde voor de PIF-mensen. En omdat het allemaal zo eenvoudige dingen zijn om te maken, geef ik voor allemaal een stap-voor-stap handleiding. Dat zijn er drie in ene keer! Yep, ik heb veel energie tegenwoordig...
Om het wat luchtig te houden, verdeel ik ze wel over drie posts, als u het niet erg vindt.

Ik heb dat nog nooit gedaan, tutorials in elkaar steken. Laat het dus alsjeblieft weten als mijn uitleg kant noch wal raakt. Ik ben een groot fan van feedback.

Numero uno: het naaldenboekje.

Eerste cadeautje was dus een naaldenboekje met vilten 'bladzijden', waarin je al je naalden kwijt kan. Ik maakte er voor mezelf ook eentje en ik moet zeggen dat het echt een handig ding is. De inspiratie vond ik hier, maar ik getroostte me niet de moeite er een patchworkgeval van te maken. Ha nee, het moet wel een beetje heel snel gaan bij mij.

De werkwijze:

1. Knip 2 lapjes van 15 x 21 cm (1 van buitenstof, 1 van voering) en 1 lapje polyfill ofte watteerding van 15 x 21 cm. Knip 2 lapjes vilt van ongeveer 12 x 18 cm. Voorzie ook een lintje van zo'n 8 x 1 cm om straks te dienen als sluiting. Luie stiksters nemen een kant en klaar lintje, maar je kan natuurlijk ook een strookje stof tot lint omtoveren. Zoals je ziet ben ik deze keer niet lui.

2. Maak nu een schoon pakketje, bestaande uit de wattering beneden, en vervolgens je twee stofjes met de goede kanten tegen elkaar. Foefel het lintje aan een korte kant tussen de twee stoffen - netjes in het midden ladies - en speld het vast. Zoals je ziet is mijn wattering groter dan de rest, en ook niet bepaald netjes recht. Wees niet bang, dat komt straks nog prima in orde. Bewonder even uw stoffen sandwich. Stik rondom rond, maar laat aan één lange kant een opening van een goeie 6 cm. Dat laatste wil je echt niet vergeten, geloof me.

3. Knip de hoekjes en het teveel aan wattering wat weg. Keer het prachtige werkstuk - ha, blij dat je die 6 cm hebt opengelaten hè. Ik ben meestal niet zo'n strijkmadam, maar hier haal ik toch even het ijzer over omdat de boel anders tè verfrommeld is.

4. Stik rondom rond op een paar mm van de rand. Dan is dat keergat ook meteen dicht sè. Voor wie nu al binnenmonds aan het vloeken is omdat je machine ter plaatse blijft stikken als je met te dikke stof te ver in de hoek begint, hierbij een simpel truukje. Plooi een kartonnetje een paar keer dubbel, leg het achter je stof en laat dan je voetje naar beneden. Enfin, de foto zal het wel duidelijk maken. Zo staat je voetje mooi horizontaal en kan je gewoon vlotjes vertrekken. Ik gebruik dat truukje bij elke hoek.

5. En nu dat ijzer toch heet is: vouw het lapje dubbel en strijk, zodat je weet waar het midden is. Handiger dan meten en tekenen en net zo effectief.

6. Tijd om je boekje van bladzijden te voorzien. Leg de vilten lapjes mooi in het midden van je hoesje en stik over de middenlijn. Een beetje vastspelden is hier een goed idee, anders verschuift de handel te veel (toch bij mijn machine).

7. Naai een knoop aan, leun achterover en roep "'tis al klaar!"

8. Steek al je naaldjes in het hoesje, van groot naar klein, van smal naar dik, of naar eigen goeddunken geheel willekeurig.

Spook (v): jong kind met streken

2010-04-08T14:42:00.000+02:00

Baby is ziek, oorontsteking. De hoge koorts zakt, maar als ik haar 's avonds in haar bedje stop, begint ze te huilen. Niet van haar gewoonte. Het wenen wordt schril krijsen, baby grijpt de hele tijd naar haar oor en nu zijn er ook rode puntjes op haar buik. Baby slaapt nauwelijks, kronkelt van de pijn, wil niet drinken, niet getroost worden, niet liggen en niet zitten. Wij maken ons zorgen om de uitslag die nu ook al op haar voorhoofd staat. 's Ochtends gaan wij met wallen onder de ogen en een belabberd kindje naar de dokter. Als we daar binnenkomen, kijkt baby met een heldere blik naar de man die haar onderzoekt, zegt 'huh' en 'baba', lacht breed, speelt vrolijk met zijn stethoscoop en plengt geen ene traan bij al dat gepruts aan haar lijf... Ik mompel nog iets over 'pijn' en 'veel wenen', maar begrijp dat mijn dochter op weg naar de genezing is.

Om maar te zeggen dat dit spokenkleedje een zéér toepasselijk motiefke heeft. Het model is een poepsimpel exemplaar (1 bolletje!) uit de Knippie feb./mrt. 2009 en is in geen tijd klaar. Ik geloof dat ik er nog zo eentje ga maken, deze keer met engeltjes erop. Je weet nooit dat het werkt.

Mottig konijn

2010-04-07T18:53:00.000+02:00

Laten we er geen doekjes om winden: dit is een lelijke, mislukte knuffel. Hoewel ik verschillende versies maakte, zag ik meteen dat het nooit goed zou komen met dit mottige konijn - als je het al een konijn kan noemen. De oren hangen te laag, de kop heeft een rare vorm en die rimpelige nek is gewoon akelig. Maar mijn dochter is nog niet gehinderd door enig gevoel voor esthetiek, en zij is enthousiast. Zeker nu ik het onding ook nog eens voorzien heb van een stel belachelijk grote knoopogen, en wat extra knopen om te prutsen aan het lijf. Ze mag er binnen mee spelen waar niemand het ziet, maar als we buiten komen haal ik de coole knuffels boven:-) Moraal van het verhaal: beesten maken is niet aan mij besteed.

PIF-post

2010-04-03T19:49:00.000+02:00

De cadeautjes voor de PIF zijn eindelijk de deur uit. Schandalig dat ik er zo lang over gedaan heb, maar ik werd even opgeslorpt door mijn dagdagelijkse brood-op-de-plank-activiteiten. Ik wacht uiteraard nog even met alles in woord en beeld te tonen tot De Post haar missie volbracht heeft. Mochten mijn maaksels dan dik tegenvallen, hebben de ontvangers toch minstens het plezier van de verrassing gehad, haha.

De aandachtige lezer zal misschien al gezien hebben dat de enveloppen ook zelfgemaakt zijn. Dat is niet omdat dat mijn hobby is, en nog minder omdat het zou passen in een Groot Creatief Concept van mijn kant. Nee, de oorzaak is luiheid ende ongeduld. Die zelfgemaakte enveloppen kwamen er door de som van twee vaststellingen: 1. geen enveloppen in huis en 2. enveloppenwinkel te ver. Voila.

Voor de rest ben ik dus weer in actie geschoten na een naailoze periode, en dat zou mijn blog ook ten goede moeten komen. Ik werk op dit moment aan een jurkje voor de bubbel, en daarnaast roepen heel veel stofjes om mijn aandacht. Snel terug met meer nieuws!

Op een grote paddenstoel...

2010-03-30T16:02:00.000+02:00

Ik heb het misschien dan wel even te druk om zelf dingen te maken, er is altijd nog het internet om zelfgemaakte spullen van anderen te scoren. Deze coole ring kocht ik bij Dina Fragola. Superschattig toch? Ik ben megafan van het bos, en vanaf nu heb ik altijd een stukje herfstbos - mèt paddenstoel - bij mij.

Rommeltje

2010-03-22T18:07:00.002+01:00

Om degenen die wachten op een cadeautje van mij wat curieus te maken: met al deze stoffen ben ik aan het knutselen voor het PIF-cadeautje. En dan heb ik nog niet eens de lintjes, pareltjes en bolletjes garen gefotografeerd waar ik ook wat mee doe! Dat ziet er nogal een rommeltje uit hè. Worden jullie al bang? Geen idee of jullie het gefabriceerde leuk gaan vinden, maar ik heb mij al bijzonder geamuseerd met het gepruts.

PIF iemand?

2010-03-14T21:49:00.000+01:00

Normaal ben ik niet zo van de kettingbriefdingen, maar toen ik bij Mamasha las over een PIF, was ik meteen verkocht. PIF staat voor Pay It Forward. Het concept: je krijgt een zelfgemaakt cadeautje van iemand, en vervolgens maak je zelf iets fijns voor drie anderen. Ik was nog net op tijd om me op te geven voor een cadeautje van Mamasha en dat viel vorige week in de bus. Een schattig ritszakje met zon en bloemen, kleurrijke bloemetjes en vlindertjes uit Thailand, twee gelukspopjes en last but not least, een heerlijk mercike. Merci!

En nu is het dus mijn beurt om drie mensen gelukkig te maken met een zelfgemaakt item. Wil je meedoen, zorg dan dat je bij de eerste drie bent om te reageren. Krijg jij mijn presentje, dan is het natuurlijk jouw beurt om te piffen. Hm, als dat zo doorgaat, ontvangt heel de wereld straks cadeautjes!

Inspiratie zonder tijd

2010-03-13T21:09:00.003+01:00

(van links naar rechts: U-handbag, lilblueboo, Sirena con jersey, Fleurfatale en Pickles)

Te veel werk, baby buikgriep, man op reis, nog meer werk, tand gebroken, man ook te veel werk, tand gefixt maar weer gebroken, ik buikgriep... Ken je dat, van die periodes dat alles op een hoopje komt? Awel, tis hier van dattum. En mijn naaimachine staat daar maar te blinken en te smeken 'doe iets met mij!', maar voorlopig heb ik even geen tijd.

Nochtans heb ik inspiratie zat. Zie je al die gekleurde labeltjes bijvoorbeeld?

Allemaal dingen die ik ooit wil maken (en waar ik meestal al stof voor gekocht heb ook, *rode kaakjes van schaamte*). En dan is er nog een ellenlang lijstje van dingen die in mijn hoofd zitten, maar nog niet uit mijn naaimachine gerold zijn. Troost vind ik op zo'n dagen gelukkig bij al die fijne blogs met origineel handgemaakt spul. Al is dat ook weer een tweesnijdend zwaard, want na wat gesurf zit mijn hoofd wéér vol ideeën. Genoeg gemekkerd, laat ik mijn inspiratie eens met jullie delen. Dit zijn een paar knapperds waar ik mezelf al eens in durf te verliezen. Ik hoop van u hetzelfde.

• Breisels van Pickles. Elke keer als ik hier beland, denk ik 'ooh, ik wil ook breien'.

• Sirena con jersey. Zoooo maffe dingen. De Mountain sweater is fantastisch.

• Schattige jurkjes van Lilblueboo gemaakt van gerecycleerde T-shirts.
• U-handbag, een hele blog over sjakosjen maken. Need I say more?
• En heel erg mooie juweeltjes, van een Belgische creatieve madam, fleurfatale

Hopelijk ben ik snel weer terug met gefröbel van mezelf!

Gij een tip, ik een cadeau

2010-03-02T10:13:00.011+01:00

Niets dat mij vrolijker maakt dan een postpakketje. Ik wist dat er iets op komst was van MijMij, en gisteren viel het dan eindelijk in de bus. Kijk en wees groen van jaloezie: een handig eloleozakje èn een lief portemonneetje. Waaraan ik dat verdiend heb? Wel, ik meende te weten hoe MijMij haar naaiprobleem kon oplossen toen ze bezig was aan een bloesje voor haar dochter, en omdat die 'gouden tip' (nu ja) haar verder geholpen heeft, kreeg ik een cadeautje! Ha, misschien moet ik mijn bovenkop veranderen in 'Vrollie, voor al uw naaiproblemen.' Nog trobbles, iemand? Ik help u verder tegen de billijke vergoeding van een fijn cadeautje:-)

Roze botjes (grmbl)

2010-02-23T09:28:00.005+01:00

Ik weet niet hoe het met u zit, maar babyslofkes maken mij kregelig. Is er eigenlijk één kind dat die dingen ook effectief aan de voetjes houdt? Die van mij alleszins niet. Interessanter is het meestal om de ondingen op te eten, of ze minstens binnen de tien seconden uit te schoppen.
Nu had ik eens ergens een soort babylaarsjes gezien en dat leek me wel wat. Ik probeerde een spartelend voetje op te meten en tekende een patroon. De eerste versie zag er meer uit als olifantenpootjes, dat patroon bewaar ik wel eens voor carnaval. Een tweede poging kwam al wat meer in de buurt maar nog klopte er van alles niet. Ze waren te hoog, spanden om de wreef en verfrommelden aan de hiel. Na een middag hertekenen, snel in elkaar stikken en proberen terwijl baby nog goedgezind was, kwam ik toch tot een exemplaar waar ik op het eerste zicht tevreden mee was. Geef toe dat ze er best leuk uitzien, de roze bottekes. Ze zijn van vilt, gevoerd met dat roze bolletjeskatoen en ze sluiten met velcro. Ik happy natuurlijk, zo happy dat ik er meteen over wou bloggen. Baby was ook blij en zat gezellig naast me mee te kijken. En terwijl ik nog met een smile voor mijn computer zat, zag ik plots iets naar beneden vallen... Die stomme botjes waren verdorie alweer uitgeschopt! Van pure miserie heb ik héél véél van die zachte roze spekken in een keer opgegeten.

Nog een geluk dat het fleece vestje dat ik onlangs maakte wèl goed gelukt is. Al ging het ook niet van een leien dakje. Wat heb ik geleerd? Dat 1. fleece een dikke stof is, en je dus beter wat bredere biais gebruikt, 2. dat zelf biaisband maken niet zo moeilijk is en 3. dat lang geleden gemaakte zeshoekjes toch nog van pas kunnen komen om een achterkant op te vrolijken.
Ik lijk Piet Huysentruyt wel!

Maar om nog even terug te komen op de f*ck&ng botjes. Is er iemand die weet wat babypootjes nodig hebben? Hoe kan je ervoor zorgen dat iets aan hun voeten blijft, zonder gebruik te maken van krachtige secondenlijm (zeer verleidelijk, ik weet het)?

The rules

2010-02-12T20:04:00.000+01:00

Zo zie, ik heb er mij eens aangezet om braaf alle regels van de award na te komen. Kamiel & Odille bedanken had ik al gedaan, gelinkt is die bij deze ook nog eens.
Zeven mensen nomineren was niet eenvoudig, want ik slijt heel veel van mijn tijd met blogs lezen en ik ben dus ook fan van veel blogs. Deze bloggers zijn het geworden!

• De Oontand

• Miss Stik

• Mamasha

• Madam Hert

• Mie Mol

• Tante Hilde

• Rood met witte stipjes

En dan volgt nu het saaie gedeelte, want zeven interessante dingen over mezelf... ik weet niet of dat voor jullie zo boeiend is. Sla dit gedeelte dus gerust over:-)

Here goes:
1. Van poetsen word ik slechtgezind. Dat is blijkbaar iets erfelijks want mijn zussen hebben precies hetzelfde. Van opruimen word ik trouwens misselijk, echt waar.
2. Er ligt minstens 100 meter stof in mijn kast... en ik blijf nieuwe stof kopen.
3. Ik lust géén Nutella, enkel Kwatta (puur!). Het eerste waar ik 's morgens aan denk als ik wakker word is: hmm, een boke met choco. Elke dag hè!
4. Ik ben een echt wintermens, haat hittegolven. Als het vriest dat het kraakt ben ik in mijn element.
5. Als iemand mijn sterrenbeeld vraagt, zeg ik oester. Ik geloof niks van astrologie.
6. Ik heb ooit een hele lepel wasabi in een keer in m'n mond gestoken omdat ik dacht dat het guacamole was. Dat prikt tot diep in uw hersenen en tot in de puntjes van uw oren, geloof me.
7. Ik kijk graag naar van die ouderwetse, trage natuurdocumentaires.

Zie je wel, zo boeiend was dat niet he?

Hopla, een award!

2010-02-12T09:42:00.000+01:00

Bloggen is megasuperfantastisch leuk, zeker als je zomaar plots een award krijgt! Kamiel & Odille kende mij deze Beautiful Blogger Award toe, en daar zitten een paar regels aan vast zoals je hierboven kan lezen. Ik kon niet wachten om jullie al op de hoogte te brengen van mijn prijsje, de rest van mijn plicht vervul ik binnenkort!

Rock-'n-roll

2010-02-07T23:03:00.001+01:00

Genoeg projecten in het verschiet, maar plots was er daar een erg 'dringend' iets. Mijn vriend schrijft graag met vulpen, en die vulpen wil hij meenemen naar zijn werk. Alleen: het doosje van de pen is een onhandig ding dat altijd openvalt. Ik moest dus een pennenzakje of iets in die aard maken en het moest snel gaan, want de pen moest morgen al mee... Omdat het manvolk hier in huis nogal eens over details durft te struikelen, wou ik mezelf indekken door een paar proefstukken te maken. Dat werden deze drie probeersels, snel snel in elkaar gestikt omdat ik geen geduld heb. Yep, dat zijn aantekeningen op die witte stof. Looks professional, right?

Uiteindelijk werd het een penrol in simpel zwart omdat ik de man maar moeilijk met een frivool stofke naar zijn serieuze job kan sturen. Somber? Dat vreesde ik ook, dus heb ik er kortweg pen op geborduurd, met best een leuk resultaat. Een goedkope tip voor wie iets kleins moet borduren en niet zo'n magische uitwisstift heeft: gebruik een velletje toiletpapier (één laagje). Schrijf of teken op het papiertje het te borduren item. Rijg op de stof, en borduren maar. Nadien scheur je het papier makkelijk weg, en blijft het geborduurde over. Gek, maar het werkt.

Binnenin ziet het er zo uit, met een extra flapje om de pen te beschermen en te zorgen dat-ie er niet uit kan als alles is dichtgerold. Ik ben best tevreden met het resultaat, en ook de gebruiker is er happy mee. Zucht, en nu heb ik er wéér een nieuw project bij, want ik wil zelf ook zo'n penrol, in een vrolijk stofje weliswaar.

Het perfecte knoopje (en een filmpje!)

2010-02-03T15:35:00.013+01:00

Jullie verklaren mij misschien voor zot, maar ik hecht nogal belang aan het knoopje in mijn draad als ik handwerk. Dat lijkt een futiliteit, maar sinds ik het ideale knoopje ontdekt heb, word ik kinderlijk blij als ik met naald en draad moet werken. De voordelen van deze versie? Het lukt altijd, het is een mooi gaaf minikluwen, je kan zelf de dikte bepalen en het heeft een zeker je ne sais quoi.

Genoeg gezwansd, hieronder een handleiding voor dat sublieme draaduiteinde. Probeer het maar, wedden dat ook u meteen verkocht bent?

Dit is een handleiding voor rechtshandigen, linkshandigen keren de boel gewoon om, denk ik.

Edit: omdat proefondervindelijk werd aangetoond dat die uitleg hieronder niet te volgen is, heb ik er nog een filmpje aan toegevoegd!

Rijg een draad in je naald. Hou de naald in je rechterhand, het uiteinde van de draad in je linkerhand.

Leg het uiteinde van de draad in het verlengde van de naald en hou het vast met je rechterduim en -wijsvinger. Op deze manier dus:

Draai nu met je linkerhand de draad een aantal keer om de naald (ik doe meestal 3 keer). Hoe vaker je het eromheen windt, hoe dikker je knoopje.

Neem de gedraaide draad vast tussen duim en wijsvinger van je rechterhand en trek het over de naald, tot aan het einde van de draad. Er vormt zich als bij wonder een knoopje!

Knip eventueel de uiteindes nog bij, et voila, uw perfecte knoopje is een feit. Super, toch?

And the winner is...

2010-01-30T09:52:00.001+01:00

De trekking verliep nogal chaotisch, maar de gerechtsdeurwaarder van dienst slaagde er dan toch in één naam eruit de pikken. Proficiat aan De Oontand! Je bent officieel een gebloemd zakje rijker. Laat je nog even je adres weten via vrolliewollie@yahoo.com?

Aan de verliezers: treur niet langer en droog die tranen, want wie weet ben jij de volgende keer wel de gelukkige!

En alweer een zakske... om weg te geven!

2010-01-20T19:55:00.000+01:00

Pfiew, de winnende zakjes zijn de deur uit en ik dacht dat ik er nu wel even vanaf was op dat vlak. Dat was buiten de blog van eloleo gerekend, waar ik las over een sympathiek en ambitieus Kringloopproject. Bedoeling is dat zoveel mogelijk mensen een stoffen boodschappentasje maken, om de plastieken ondingen te bannen. Eén stoffen zakje zou 80 plastic exemplaren vervangen, dus daar willen we nog wel eens een efforke voor doen. Het patroontje van Eloleo is heel leuk, want je kan het geheel door wat ingenieus vouwwerk gewoon in het voorzakje proppen. Dat gaan we dus proberen.

Ik wou het doen zoals het hoorde, dus niet met een makkelijk gescoord nieuw stofke uit de winkel, wel met gerecycleerd spul. Naar de Kringwinkel gaan voor een leuk tweedehandsje zegt u? Nee hoor, dat gaat niet als je 's avonds beslist een zakje te maken en ongeduld je tweede natuur is. Ik heb dus gewoon mijn kast opengetrokken en gedacht: 'èkes da's een lelijk tafelkleed'. En voila, de gekke bloemen werden verknipt en vernaaid. In die nieuwe gedaante zien die rode klaprozen er eigenlijk best sexy uit, hè?

Enfin, ik heb mijn plicht gedaan, en eerlijk is eerlijk, ik kan even geen zakske meer zien. Het ding moet de deur uit met andere woorden, van onder mijn ogen, weg ermee! Yep, dit is je kans: laat een reactie achter en win. Grappig zijn is niet nodig, iedereen dingt mee. Achteraf schrijf ik alle namen op een papiertje en een onschuldig handje doet de rest.

UFO's bestaan

2010-01-15T14:18:00.002+01:00

Ik heb massa's ufo's in huis. In creatief blogland is dat geen vliegende schotel, wel een unfinished object. Handwerkjes dus waar een mens mega-enthousiast aan begint, maar die dan blijven liggen en vergeten worden. In mijn geval durft de ufo in kwestie al eens jaren stof te vangen. Maar nu had ik plots a cunning plan! Als ik nu eens af en toe zo'n ufo voorstel op mijn blog? Wie weet voel ik mij dan een groot genoeg kieken om er alsnog spoorslags aan verder te werken. Een slimme zet, niet waar?

Ufo nummer 1 - ik verklap niet hoeveel ufo's hier in huis rondzwerven - is een patchworktas in spe. Ik ben nochtans niet gezegend met een engelengeduld, maar soms vind ik het rustgevend om perfecte vierkantjes uit stof te snijden om die dan meticuleus weer aan elkaar te naaien tot eh, tja, een nieuw vierkantje. Ah, de heerlijke nutteloosheid van patchworken. Deze vreemde lap bestaat uit in totaal 16 vierkanten, die op hun beurt elk zijn samengesteld uit negen ieniemienievierkantjes. De patchworklapjes zijn allemaal voorzien van een achterkant en een tussenlaag en die gequilte vierkantjes ben ik nu met de hand aan elkaar aan het zetten. Flink wat gepriegel zoals u ziet, dus ik hoef me ook weer niet zo slecht te voelen dat het nog altijd niet is afgewerkt, toch? Maar ooit moet het een ruime kabas worden die hopelijk niet meteen scheurt als ik er eens wat te veel rommel in poef.

Bon, ik zie het al, ik heb jullie nieuwsgierig gemaakt naar het eindresultaat. Allez, tis goed, ik ga nu stante pede een beetje voortwerken aan mijn ufo. Blijkbaar begint die virtuele por al zijn uitwerking te hebben. Mocht ik mezelf binnenkort een virtueel schouderklopje geven omdat het af is, bent u de eerste om het te lezen.

Dapper, dapperder, dapperst

2010-01-11T14:14:00.003+01:00

Enkele beduusde lezers wezen mij erop dat mijn wedstrijdvraag nogal moeilijk was, en ik kan niet anders dan mea culpa slaan. Want zomaar hopla origineel zijn, en dan nog helemaal in het openbaar, dat is natuurlijk niet zo eenvoudig. Omdat ik jullie bijlange geen stress wil bezorgen, gooi ik het bij de volgende weggevertjes - yes, er volgen er nog - over een andere boeg en mogen jullie een cijfertje tussen 1 en 10 raden of iets in die aard.

Natuurlijk wil ik de dapperen die wèl reageerden deze keer graag even op een piedestalleke zetten. Iedereen die van zich liet horen krijgt daarom een handgemaakt zakske in de bus! Mijn bolletjesstof zal niet toereikend zijn, dus wees niet verbolgen als u een streepkesdessin blijkt te ontvangen... Bij deze is de wedstrijd ook helemaal afgesloten, voor jullie toch nog massaal grappig komen zijn en ik de rest van mijn dagen mag slijten met zakskes naaien. En omdat ik even geen creatief gerief heb om hier te posten: een volledig gratuite foto van het coole spook. U hoeft niet te vrezen dat dit toch een wollige babyblog zal worden. Heel binnenkort komt er wèl handwerknieuws!

(PS: Mysterieuze Dorien, laat je me even per mail weten waar je zakje naartoe mag? Mail naar vrolliewollie@yahoo.com)

(Bijna) geen cadeaus - en een weggevertje!

2010-01-03T19:14:00.002+01:00

'Geen cadeaus met Kerst', dat was de gezamenlijke familiale aanpak dit jaar. In de plaats gaf iedereen braaf wat centjes aan het goede doel. Zo ook ikke, maar ik kon het toch niet laten ook voor ieder een zelfgemaakt cadeautje te voorzien bij de jaarlijkse kerstkwis, een traditie die behoorlijk cheesy klinkt, maar die met een familie vol foetelaars (aka zeurzakken), betweters en bollebozen wel altijd lol garandeert.

Voor de verliezers voorzag ik letterlijk een troostprijs, een stoffen houdertje voor zakdoekjes dat volgens sommigen ook van pas zou komen om het hoofd tegen te laten rusten op de trein. Patroontjes galore op internet, onder meer hier vind je de uitleg.
Voor de winnaars voorzag ik een pennenzakje met pen, om de overwinning op hun palmares te kunnen schrijven. Enneu, ik dacht er pas aan een foto te maken toen ik de hele handel had ingepakt... Maar je vindt een voorbeeld met werkbeschrijving hier.
En dan waren er nog de tusseninners, de tweedes, de net-niet-gewonnenen. Zij kregen een supermarktzakske, maar dan wel van stof. Daarvoor vond ik het patroontje hier. Ik paste de afmetingen en de handvatten wel wat aan, en werkte alles ook netjes af met een Engelse naad. Jaja, soms ben ik nu ook weer niet zó lui.

Het was eigenlijk best nog veel werk om al die prullen af te krijgen, maar omdat ik dan toch in de flow zat, heb ik er eentje extra gemaakt om hier gratis en voor niks weg te geven. Het betreft een bollekessupermarktzakske, gemaakt van een gewaagd en bijzonder modieus flanellen stofje. Ideaal om euh, de chocomelk warm te houden. En allez kom, ik doe er nog een pennenzak mèt rits bovenop in dezelfde stof. Laat mij in een reactie op deze post weten waarom jij of all people ècht zo'n flannellen ding van doen hebt, en het belandt misschien wel in je brievenbus.

Kindje koud

2010-01-01T17:42:00.007+01:00

Normaal doe ik niet aan goede voornemens, maar dit jaar had ik er uitzonderlijk toch eentje: eindelijk met die blog beginnen! Het plan was er al erg lang, maar er waren altijd duizend dwaze redenen om het uit te stellen. Een schop onder de kont en een ongeduldig lief dat mijn gezaag beu was, deden het 'm uiteindelijk. I proudly present: mijn eigen Vrollie-blog over mijn gepruts, gefriemel en gefröbel met naald en draad. Geen politiek gezwans dus, geen eigen mening, en geen gemelk over mijn gezinnetje.

Hmm, alhoewel... in mijn eerste post figureert Martha, ons vijfeneenhalve maand oud zéér energiek spook. Nog voor haar geboorte hadden we voor het spook een dure, ergonomisch verantwoorde draagdoek gekocht waarin ze vele zalige uren zou doorbrengen... Dat ging goed voor een week, maar daarna werd ze alleen maar heel erg boos in dat ding. Intussen is de draagdoek ingeruild voor een commercieel harnasserig exemplaar waarin mevrouw met de snoet naar voren zit, en dat bevalt haar prima. Alleen, in de winter is zo'n draaggedoe fris aan de vis, dus moest er een hoesje komen. In de winkel vond ik enkel een saai grijs of zwart exemplaar voor te veel geld en dat kon volgens mij beter. Ik maakte een zacht fleeceken uit de losse pols en eigenlijk zat dat eerste probeersel al meteen goed. Bij een tweede versie ga ik alleen achteraan ook aan de zijkanten elastiek gebruiken, zodat het wat mooier aansluit rondom de mollige baby.

Het concept is supersimpel: een soort zakje dat achteraan natuurlijk niet volledig dicht is, zodat het over de draagzak en over uks hoofd kan. Aangevuld met een warme muts en een waterproof zeverdoekske - ook zelf gefabriceerd - houdt het fleeceken de kleine goed warm. De Turkse man die laatst samen met mij op de bus stond te wachten, geloofde dat nochtans helemaal niet... 'Kindje koud!' riep hij de hele tijd, waarna hij het hoesje omhoog trok om Martha's wangen te bedekken. Ideeën voor ingebouwde wangwarmers zijn altijd welkom.