Vrollie

Ja hallo

2012-05-03T09:29:00.003+02:00

Twee zussen en twee broers heb ik. Dat is gezellig, zo merkte ik onlangs weer toen we aan een lange tafel allemaal samen zaten te eten. En wat gebeurt er als iedereen zit te keuvelen? De gsm's - excuseer, de smart phones - worden bovengehaald. Die van mijn broer zit in een hoesje, door mij gemaakt. En toen begon het. "Ik kan eigenlijk ook wel eentje gebruiken," zo zei mijn schoonzus. "Ik wil wel een hoesje in reserve," zo hoorde ik bij de oudste zus. "En ik ben dat van mij weer kwijt," zo gaf de jongste zus toe. Gsm-hoesjes maken dus. Twee voor elk, omdat ik toch bezig was. Dat gaat wat geven bij de volgende tafelmeeting, al die zakskes!

Een echte superheld

2012-04-25T21:45:00.000+02:00

Dat kind dat eraan komt gaat uiteraard een superheld zijn :-) Daar hoort een toepasselijk dekentje bij! Ik gebruikte stof Superheroes van Michael Miller aan de ene kant, oranje fleece aan de andere kant. Geen paspel, al is dat tegenwoordig zeer hip als ik rond mij kijk. Maar ik vind dat een dekentje toch wat inboet aan zachtheid als er paspel zit aan de randen.

Natuurlijk heb ik al een superheldin in huis! Martha kreeg een simpel rokje uit het reststuk.

Op een roze donderwolk

2012-04-11T16:06:00.000+02:00

De buik, lichtjes getrukeerd, want eigenlijk zie ik mijn voeten niet meer...

Zwanger zijn, ik vind dat niet fijn. Gaat uw klaagalarm al luiden? Goed zo, want wie verder leest, weet dat er gezaag komt. Wie liever meteen mooie breisels ziet, scrollt helemaal naar beneden.

Dit is niet fijn aan zwanger zijn:

- Dik worden. Mijn buik natuurlijk, maar recht evenredig ook mijn billen, mijn enkels, mijn bovenarmen, mijn vingers, mijn kin, misschien zelfs mijn oorlellen. Hoe ik mij ècht voel? Als een paasei op poten.
- Perkamenten huid. En geen crème die daar tegenop kan. Zelfs geen potje van 130 euro, aangesmeerd door een gebronzeerde parfumeriemadame met bruinomrande lippen die mij vertelde dat mijn huidje dat productje nodig had. Dat ik daar zelfs een speciaal klantenkaartje voor kreeg, met een lelijk cadeautje als ik nog -tig van die productjes koop. Aangesproken worden als een kleuter, belachelijk veel geld uitgeven en thuiskomen met een pot Zwitserse zalf die naar houtlijm ruikt... Hmm, ik weet weer waarom ik maar één keer per jaar een parfumerie binnenstap.
- Slapen. Of beter: op je zij in slaap vallen, wakker worden, met veel moeite draaien, wakker worden op je rug, draaien, wakker worden met handen die slapen, draaien, wakker worden met steken in je zij, draaien, net weer wegdoezelen maar wakker worden omdat de andere kant snurkt, slaan en draaien, wakker worden omdat Martha pasta wil eten om vier uur 's morgens. Dat laatste heeft niets te maken met zwanger zijn, maar ik kon er op dat moment toch niet echt om lachen.
- Kleren vinden. Mooi zwanger zijn, daar doet mijn lijf niet aan mee. Welke prachtige zwangerschapskleding er ook bestaat, bij mij ziet het er niet uit. Leefde ik maar 30 jaar geleden, toen vrouwen gewoon een heel wijde japon mochten dragen waar al die hobbels onder verstopt bleven. En wat ik ook haat aan die kleren: zwangerschapspanty's, die, hoeveel ze ook kosten, na drie stappen al tot onder je buik zakken zodat het kruis tussen je knieën hangt (en trek die handel maar eens onopvallend en elegant weer omhoog). Gelukkig vertonen die panty's na twee keer dragen al immense ladders. Kunnen ze meteen de vuilnisbak in.
- Niet meer kunnen lopen voor de tram of de bus. En zoals iedereen weet komt die altijd precies als je op 20 meter van de halte bent.
- Dik zijn, nog eens. En mensen die vragen hoeveel kilo er al bij is, en me vertellen dat dat niet waar is hoor, dat je voor twee moet eten, net op het moment dat je van een ijsje likt natuurlijk.
- Je creativiteit kwijt zijn. Geen idee of dat met die buik te maken heeft, maar veel soeps produceer ik niet meer. Ik kies verkeerde stof in de winkel. Ik maak testexemplaren die ik zelfs niet in de vuilbak durf te gooien, uit schrik dat de vuilnismannen ze er honend uit vissen.

Rondom mij wordt er wel nog van creatief zijn gedaan, door mijn eigen moeder bijvoorbeeld. Ik maak altijd een vreugdesprongetje als ze aan de telefoon zegt dat ze 'iets aan het breien is' voor mij. En het is altijd mooi. Kijk maar:

Voor Martha, met héél véél kleurtjes!

Voor baby's kille zomeravonden

Een bijpassend broekje

Een zacht dekentje, een must voor elke baby

Fotomodel van dienst

2012-03-27T21:28:00.001+02:00

Jeuj, kijk eens hoe blij ik ben: ik kan eindelijk mijn zelf getekend jurkje tonen! Zwangerschapsmerk Fragile organiseerde een poos geleden een wedstrijd. Gevraagd werd een zwangerschapsjurk te ontwerpen, het patroon te tekenen en de jurk te maken. Ik doe nooit mee aan wedstrijden, maar op de allerlaatste dag dat het kon, schreef ik me toch in. Mijn jurk was net op tijd klaar... en vandaag kreeg ik een brief dat mijn ontwerp helaas niet in aanmerking komt voor een finaleplaats. Niet erg hoor, het cliché 'deelnemen is belangrijker dan winnen' was in mijn geval heel erg waar. Ik ben immers trots dat het af geraakte, ik vind het stoer dat ik het durfde op te sturen en ik ben best fan van mijn eigen kleedje :-) Heel erg handig ook dat ik zelf zwanger ben, want dan kon ik zelf poseren voor de foto's, haha.

Ik ging voor simpel elegant, met raglanmouwtjes met fronsjes en een V-hals. In de (verhoogde) taille een lint dat vooraan even onder de jurk verdwijnt. De perfect bedrukte stof vond ik niet, dus gebruikte ik effen katoen en stempelde twee bloemen aan de voorkant, plus een detailbloemetje aan de achterkant.

En nu maar hopen dat ze het nog voor midden juni weer terug sturen, zodat ik het nog even zelf kan dragen.

De drie finalisten van de wedstrijd vind je overigens op de facebookpagina van Fragile. Daar kun je ook stemmen voor je favoriet!

Waaiers haken

2012-03-21T19:11:00.000+01:00

Er kwam wat vraag naar het patroon voor het gehaakte rokje van een tijd terug: hier komt-ie dus. Ik ben zelf ook opnieuw begonnen aan eentje, ik zal foto's maken van het proces en die hier dan bij plaatsen. maar voorlopig is het dus vooral tekst.

Begin bovenaan, aan de taille dus.
Toer 1: Meet de tailleomtrek en haak een ketting van lossen met die lengte (of een paar centimeter langer), sluit de cirkel met een halve vaste in de eerste steek.

* opm.: Meet voor alle zekerheid even de heupomtrek na! Het rokje moet immers over de heupen kunnen...
Vanaf nu haak je gewoon de hele tijd rond, je hoeft je werk dus nooit te keren.
Toer 2: Haak een vaste in elke losse, sluit de ring met een halve vaste in de eerste vaste van de toer.
Toer 3: Haak 4 lossen, sla een vaste over en haak een stokje in de volgende vaste. * Haak een losse, sla een vaste over en haak een stokje in de volgende vaste.* Herhaal vanaf het sterretje tot het eind van de toer en eindig met een halve vaste in de 3e losse van de toer. Je hebt nu een toer met allemaal gaatjes waardoor je straks het lintje kan doen.

Toer 4: haak in elke steek een vaste, sluit de toer met een halve vaste.

Waaiermotief

Toer 5: hier begin je met het waaiermotief. Start met een andere kleur. Haak 1 losse, 1 stokje, 1 dubbel stokje, 1 driedubbel stokje, 1 dubbel stokje, 1 stokje, * 1 halve vaste, 1 stokje, 1 dubbel stokje, 1 driedubbel stokje, 1 dubbel stokje, 1 stokje *. Herhaal vanaf het sterretje. Sluit de toer af met een halve vaste in de eerste steek van de toer.
Toer 6 en volgende: Om de waaiers mooi in elkaar te laten passen, moet je nu even bekijken met welke steek je moet beginnen. Maak daarbij dat je een driedubbel stokje haakt boven het diepste punt van de waaier eronder. Klinkt ingewikkeld, maar het schema maakt het wellicht duidelijk.
Voor het eerste stokje, dubbel stokje of driedubbel stokje van de toer haak je 3 lossen. Begin je de toer normaal met een halve vaste, haak dan één losse.

Schematisch ziet dat er dus zo uit (klik op de foto om te vergroten):

Haak zo verder tot je rokje de gewenste lengte heeft. Kant af en stop de draadjes in. Haak voor het lint drie lange kettingen van lossen in drie kleuren en vlecht ze vervolgens. Haal door de gaatjes bovenaan. Klaar!

Opmerkingen:

- Steek je haaknaald altijd echt bovenaan de steek, dus niet in de lus bovenaan. Anders lopen de waaiers niet mooi recht boven elkaar.
- De waaiers komen wellicht niet perfect uit aan het eind van elke toer (dus soms zal je eindigen met een halve waaier)... maar dat zie je nauwelijks als het rokje af is. Maak gewoon dat de waaier van de nieuwe toer mooi past in die eronder.

Succes!

18 poezen

2012-03-02T14:53:00.000+01:00

Wat zegt u? Dat er hier niet al te veel gebeurt? Ha! Niets is minder waar. Ik heb mij bijvoorbeeld beziggehouden met het ontwerpen, uittekenen en maken van een zwangerschapsjurk voor de wedstrijd die Fragile uitschreef voor Van Katoen. Ik denk niet dat ik iemand van zijn sokken zal blazen met mijn idee, maar voor alle zekerheid hou ik me toch maar even aan de regels van de wedstrijd. En die zeggen dat ik mijn ontwerp voorlopig niet 'publiek' mag maken... Nog wat geduld dus.

Daarnaast heb ik véél gestempeld op textiel. Omdat ik dat leuk vind, maar ook omdat ik een workshop geef daarrond. Dat is geen nieuwe carrièrewending, het gaat om een gratis 'creatief atelier' hier in het buurtcentrum, voor de inwoners van de Bloemekenswijk in Gent. Stempelen dus, met als resultaat bijvoorbeeld bovenstaand body'tje en dit T-shirt.

Allebei voor het kind op komst. En nee, ik maak er geen geheim van dat dat een jongetje wordt. Suggesties voor een naam zijn trouwens altijd welkom. We hebben wel een idee, maar staan nog altijd open voor verandering. We zoeken een naam met karakter die past bij Martha en die niet begint met een M... Oh ja en het moet samengaan met een Franse achternaam. Niet simpel he?

Voor Martha maakte ik nog eens een cirkelrokje, dat volgestempeld werd met 17 blauwe katjes en 1 rood.

Supersimpel was dat, want die stempel maakte ik met een foamsticker uit de Zeeman. Iemand zin in de uitleg daarover of vissen jullie het zelf wel uit?

Prinses carnaval

2012-02-17T22:05:00.000+01:00

"Morgen is het carnavalsfeestje en mogen de kindjes verkleed naar school komen." Dat briefje vond ik donderdagnamiddag in Martha's boekentas. Nu ben ik niet het soort moeder dat dan als een gek nog een berenpak gaat zoeken. "Jammer, maar dat zal niet meer lukken", zo dacht ik. Maar 's avonds om 11 uur raakte ik wat in paniek. Wat als iedereen verkleed is, alleen Martha niet? Dat zou wel heel erg zielig zijn toch? Dus trok ik een glitterstofje uit de kast en maakte iets dat ik de volgende ochtend presenteerde als een prinsessencape. De boord fleece naaide ik er bij de bokes met choco nog aan omdat de cape pijn deed aan haar nek (tss, een teer velleke, die van ons). Twee hartjes op haar wangen, getekend met mijn kleurigste oogschaduw en de prinses kon toch nog redelijk carnavalesk naar school. Dat heeft moeder weer prima gedaan.

Warm hart

2012-02-17T10:11:00.001+01:00

Sinds 1 februari gaat Martha naar school. Geen dag te vroeg, want het was tijd voor een nieuwe uitdaging. Maar het betekent ook dat ze het warme nest bij Moeke en Kelly moest verlaten, haar twee onthaalmoeders die ik niet genoeg kan prijzen. Ze bezitten de zeldzame eigenschap om professionaliteit te combineren met heel veel liefde voor al hun kleintjes. Twee straffe madammen waar ik veel respect voor heb gekregen en die dus absoluut een fijn afscheidscadeau verdienen. Ik zocht het niet te ver en stelde een fotoboekje samen als herinnering aan Martha. Als extraatje maakte ik een warmtekussentje in hartvorm. Simpelweg omdat ik hen een warm hart toedraag.

Klein gerief

2012-01-26T09:48:00.000+01:00

Het leven - of de deadlines zo je wil - neemt hier weer even de bovenhand. Geen tijd voor grote maaksels dus, wel wat kleinigheden. Zoals: het gsm-zakje dat deze keer wat soepeler is en wèl past. Jeuj!

Nog een cirkelsjaal, waarvan ik hoop dat het voor de ontvanger ook pijnstillende effecten heeft.

En voor diezelfde persoon dit worstje... Een stuk kousenbroek gevuld met rijst dat kan worden opgewarmd in de microgolfoven. Zo simpel dat ik het zelf niet kon bedenken: ik haalde de inspiratie hier. Ik maakte wel eerst een apart katoenen zakje voor de rijst, anders komt dat er volgens mij toch snel doorpiepen. Kinderkousenbroek is van de Zeeman.

ps: het vorige rokje is nog niet afgewerkt. Martha vindt het blijkbaar helemaal niet erg, dus ik denk dat ik het maar zo ga laten;-) Toch bedankt voor de tips allemaal!

Kitsch versie 2.0

2012-01-11T15:08:00.000+01:00

Eerst even terug in de tijd: kennen jullie dit rokje nog?

Een rokje geboren uit een mislukte jurk, maar man, wat was dat uiteindelijk een succes. Martha wou het elke dag aan en ik kreeg zelfs complimentjes van onbekenden op straat die me kwamen zeggen dat het zo'n leuk rokje was. Het is intussen wat te kort en heeft al veel meegemaakt. Tijd voor een nieuwe versie dus. Ik ging nog een stapje verder in de kitsch en combineerde blauw met feloranje...

En daarop komt er dus zonder schroom een lila T-shirt en knalroze kousenbroek. Zoals mijn schoonmoeder het onlangs omschreef: "Vroeger zouden ze gezegd hebben 'er is daar iets niet pluis in dat huishouden'". Ik leid daaruit af dat het in deze tijden wèl is toegestaan ;-) En terwijl Martha een ramp is als het op nieuwe kleren aankomt, bleef dit dansrokje meteen aan, zonder probleem. Er volgt dus ongetwijfeld nog een versie 3.0!

Oh ja, daar mag van mij ook nog een paarse jas en een rode sjaal bij. Ze zullen haar gezien hebben, mijn dochter.

En nog een technisch vraagje voor de naaisters:
De twee rokjes zijn onderaan niet afgewerkt. Niet erg want de stoffen rafelen niet. Ik zou het wel willen afwerken, maar weet niet goed hoe. Ik heb geëxperimenteerd met een eenvoudige zoom, maar dat ziet er niet mooi uit. Belangrijkste probleem is dat het een cirkelrokje is, de boord loopt dus heel erg rond en dat maakt dat je stof overhebt als je het omplooit, als jullie me begrijpen... Bovendien laat zeker dat oranje zich niet echt makkelijk stikken en aangezien het doorzichtig is, moet het wel netjes omgeboord worden. Iemand andere suggesties? Zou dat lukken met een rolzoompje of zijn er afwerkingsmogelijkheden met de hand?

Gehaakt. Voor u.

2012-01-08T14:17:00.002+01:00

In de vakantie krijg ik altijd zin om te haken en dat was niet anders in de kerstvakantie. Een rokje voor Martha moest het worden. Ik zag het idee hier en ging aan de slag met een waaiermotief in een zotte kleurencombinatie. De gouden regel dat je in een outfit maximum drie kleuren mag combineren, lap ik immers graag aan mijn laars.

Op Kerstmis begon ik eraan, op Nieuwjaar was het af. Maar verdorie, het is te groot! Ik wilde wellicht te veel op veilig spelen en nam de tailleomtrek echt te ruim. Ik zou dat rokje in de kast kunnen laten liggen tot het past, maar mezelf kennende ga ik dat vergeten en dan heeft niemand er wat aan. Dus: iemand zin in een ruil? Voor iets kleins uiteraard, ik ben niet kieskeurig :-) Tailleomtrek is ongeveer 64 cm maximum, maar met het koordje kun je het uiteraard wat insnoeren. Lengte: 24 cm. Om een idee te geven: Martha's taille meet 55 cm en daarvoor is dit rokje echt wel te groot, dan valt het niet meer mooi. En als niemand wil ruilen, dan geef ik het gewoon weg, nè. Dus heb je niets te geef, maar wil je wel een rokje, reageer dan zeker ook!

't Is rond en blauw

2011-12-30T13:40:00.000+01:00

't Is een cirkelsjaal voor Kimberley! Eigenlijk verdient Kimberley veel meer dan een sjaal, een standbeeld of zo. Zij is immers degene die elke week mijn huis weer doet stralen, daarbij nooit klaagt over de rommel die ze moet trotseren, ondertussen ook nog eens mijn strijkmand leegt en tegelijk Martha entertaint. Jaja, mijn poetshulp is er een om jaloers op te zijn. Maar dus bij gebrek aan een standbeeld voorlopig een cirkelsjaal, in kobaltblauw omdat ik had onthouden dat ze dat een mooie kleur vindt. Ik combineerde tricot met een streepje fleece om het wat extra warmte te geven. En laat het nu maar winter worden.

Voila, een... euh... potloodzakje!

2011-12-29T21:05:00.001+01:00

Een gsm-zakje ging dit worden, maar zoals je ziet: 't kan verkeren. Ik heb nochtans al flink wat gsm-zakjes gestikt de laatste tijd, allemaal prima gelukt. Toen vroeg mijn broer een hoesje en werd ik overmoedig. Ik ging niet zomaar een stofje gebruiken, ha, ik ging een abstracte compositie maken! Het werd een puzzelwerk, maar alles ging goed, tot bleek dat die dikke daim-achtige stofjes zich niet zomaar laten plooien en keren... Gevolg: een volumineus zakje met een flap die niet dicht wil. En toch bleef ik het mooi vinden. Ik stak er dus een bundel kleurpotloden in en gaf het aan mijn broer met de woorden: 'Kijk! Een potloodzakje om op uwen bureau te leggen. Hoe handig is dat niet!' Hij was er begot helemaal blij mee, omdat hij net zoiets nodig had om bij zijn schetsboek te voegen.

En dat gsm-zakje, dat zal dan toch maar iets minder ambitieus worden...

Dat het anders liep dan ik wilde, is eigenlijk wel dubbel spijtig, want het is toch een bijzonder ding. Ziet u die stukjes bruingroen daim en leer? Dat is van een oude jas van mijn overleden papa. Erin knippen vond ik niet eens zo moeilijk, ik ben daar nogal pragmatisch in, maar toen ik de eerste zak losknipte, kwamen er toch herinneringen boven. Die zak zat namelijk vol houtsplinters en gruis en plots zag ik vake weer hout klieven in die gekke jas met onbeduidende kleur. Gelukkig heb ik nog maar één zak opgebruikt en blijven er dus nog heel veel stukken over om wèl iets geslaagds mee te doen!

Secret Santa

2011-12-28T21:19:00.001+01:00

Oef, mijn pakje is bij de juiste persoon terechtgekomen en ze is er blij mee! Het werd een cadeautje met volgende ingrediënten:
1. een eenvoudige tas met gehaakte hengsels. Ik moet eerlijk toegeven dat ik een hekel heb aan het stikken van hengsels in stof. Dat haken en vlechten is wellicht meer werk, maar het is leuker.

2. een notablokhouder die intussen blijkbaar perfect dienst doen als e-reader-hoesje. Leuk om horen!

3. Als extraatje: een eenvoudig halssnoer met bloem en twee verwendoosjes van Rituals (niet op foto).

Ik ben blij dat het allemaal goed aangekomen is en ook een beetje opgelucht dat het weer voorbij is :-)

Lekker warm

2011-12-22T23:16:00.002+01:00

Het blijft toch altijd een beetje spannend, zo'n cadeautje krijgen van iemand die je helemaal niet kent... Ik probeerde dus niet te veel verwachten van mijn Secret Santa. Als het dan heel erg leuk blijkt, is dat dubbele fun natuurlijk! De blogster achter wijplukkendedag wist mijn moodboard perfect te interpreteren en bezorgde mij een lekker warme sjaal in mooie herfstkleuren!

Martha werd verwend met een supermooie knuffel en in een lief doosje kwamen er nog een aantal kleurige vlindertjes.

Allemaal even netjes gebreid en gehaakt, duidelijk het werk van een talent! Bedankt!

Terug!

2011-12-06T15:06:00.001+01:00

Ik ging hier nog even uitleggen waarom ik zo weinig maak tegenwoordig. Wel, dat is omdat hier een nummerke twee op komst is. Zwanger zijn is geen ziekte, zo hoor ik vaak, maar miljaarde, heb ik mij slecht gevoeld die eerste drie maanden. Misselijk van 's morgens tot 's avonds, doodop tot op het bot, compleet futloos en toch niet kunnen slapen. Was ik een werknemer, ik had een ziekenbriefke gevraagd, dat geef ik grif toe. Maar ik ben geen werknemer, en als zelfstandige is er niemand aan wie ik dat briefke kan geven... Ik heb dus voortgeploeterd, iets gedaan dat op werken leek en afgezien. En terwijl ik 's avonds normaal achter mijn naaimachine zit, heb ik de laatste weken als een wrak in de zetel gelegen. Alle onnozele tv-programma's heb ik gezien, van Komen Eten tot Exotische Liefde, van het stijladvies van Jani tot de bloederigste operaties. Maar nu gaat het beter en maak ik weer dingen, kleine dingen waar ik niet moe van word. Mijn Secret Santa raakte redelijk op tijd af en nu is het wachten tot de stakende postmannen het naar de bestemming brengen. Tot binnenkort dus! Katrien is terug.

Ruilen met vertraging

2011-11-28T17:41:00.001+01:00

Ja ik ben er nog en nee, ik heb niet meer veel gemaakt de laatste tijd. Ik zal dat later wel eens netjes uitleggen aan jullie. Maar nu: toch twee kleinigheden die eindelijk klaar zijn. Ik reageerde op een ruiloproep van Kamiel & Odille èn een ruildeal bij Linnen en Limoen.

Mijn deel, namelijk twee gevleugelde vogelbroches van Linnen en Limoen en twee paar oorbellen van Kamiel & Odille vond ik ongelooflijk snel in mijn brievenbus. Hetgeen ik voor hen maakte, wel euh, daar moesten mijn ruilmaatjes beschamend lang op wachten...

Voor Kamiel & Odille werkte ik iets uit dat al lang in mijn hoofd zat: een notablok waarin ik kladblaadjes kwijt kan. Ik krijg dankzij mijn job namelijk te veel papier naar mijn zin en het doet zeer om dat gewoon bij het oud papier te dumpen.

De blaadjes stikte ik vast op een stuk karton en die gaan in een passend hoesje. Een gerecycleerde notablok dus, waar overigens ook gewoon een A5-blok in past.

En instructies om je eigen notablok te maken als hervulling, uiteraard ook op gerecycleerd papier :-)

Plus een eenvoudig paar oorbellen van een restje stof.

Voor Linnen en Limoen maakte ik nog eens deze handtas, nu in een vrolijk roze stofje en gevoerd met turquoise fleece.

Voor de riem liet ik me helemaal gaan in de Gamma, het rode rondje is eigenlijk een kraanafdichting (of zoiets), de groene gevlochten band is gemaakt van een gek soort touw om bomen vast te binden als ik het goed begrijp.

Met een zakje binnenin.

Ik hoop dat de ontvangers het een leuk cadeautje vonden, ook al moesten ze er zoooo lang op wachten.

Net als Kimbra

2011-10-21T22:08:00.002+02:00

De laatste tijd zitten wij hier thuis allemaal met de poppy deuntjes van Kimbra in ons hoofd. Martha is daar hevig fan van. Geen idee hoe dat precies gekomen is, want het is niet ons genre. Dit liedje is een van haar favorieten. Kijk maar niet te vaak of het blijft ook in uw hoofd hangen.

Schattig jurkje, niet? En laat ik nu net een poos geleden van die pompons* gekocht hebben! Martha kreeg dus een Kimbrajurk. Het jurkje zelf maakte ik van spotgoedkope tricot. Ik wou eigenlijk een andere kleur boordjes aan de armen en de hals, maar de papa vond dat ik zo veel mogelijk Kimbra moest volgen. En dat werd het dus: knalroze en citroengeel.

De pomponnetjes naaide ik er met de hand aan, stikken lukte gewoonweg niet.

En uiteraard is het jurkje ook ideaal om mee te dansen met Kimbra...

* Mijn moeder liet mij weten dat het geen pompoms, maar pompons zijn. Ze heeft gelijk natuurlijk, al zingt Kimbra van pompompom :-)

Domme pompom

2011-10-19T10:54:00.000+02:00

Het was bijna klaar, ik vond het schattig, de blogpost was al geschreven in mijn hoofd... en toen bleek ik 7 centimeter pompommetjes te kort te komen. Dat is toch wel onnozel. Nieuwe pompomband gekocht dus. Als die gearriveerd is, kunnen we weer verder en kan ik het maaksel in al zijn kleurenpracht tonen. Tot binnenkort!

Zijdezacht

2011-10-11T17:40:00.000+02:00

Een simpel cadeautje zei ik dus... namelijk een zijden kussensloop. Ooit las ik dat een zijden kussensloop wonderen doet voor je haar én huid. Het zou minder wrijving veroorzaken waardoor je haar zachter en glanzender is, zijde zou rimpels tegengaan, het zou minder vocht onttrekken aan je huid dan katoen, en huisstofmijt zou niet houden van het materiaal. Een wonderkussen, quoi! Ik kocht een mooie lap natuurzijde en ging aan de slag. Et voila, een laat verjaardagscadeautje voor mijn grootste zus, die hopelijk wat verbouwstress kwijtraakt door op een zijdezacht kussen te slapen. Slaapwel zus!

Ik leerde ook dat een kussen fotograferen moeilijker is dan het lijkt. Dat ziet er vanuit elke hoek raar uit op de foto!

Van niksen en stikken

2011-10-07T08:59:00.000+02:00

Een ellenlange to-do-lijst, een schrift vol ideeën, meters stof... en toch heb ik regelmatig een naaidip. In plaats van gemaakte plannen uit te voeren, kijk ik naar oninteressante tv, surf doelloos op het internet, lees een tijdschrift dat ik al drie keer las... Vroeger vond ik dat ergerlijk van mezelf. Het voelde als luiheid. Maar intussen weet ik dat ik die lummelperiodes gewoon nodig heb. Ik geniet sindsdien schaamteloos van dat zalig nietsdoen af en toe. Leve de zelfkennis dus :-) Gelukkig komt er na een luie periode altijd weer de zin om te 'prutsen', zoals de man in huis hier mijn hobby noemt.

Toen ik gisteren met gekrulde tenen naar een belachelijk tv-programma keek, wist ik dat het tijd was om mijn huidige lummelperiode af te sluiten. De tv ging uit en ik haalde een net gekocht stofje boven. Het werd een supersimpel cadeautje, dat vandaag op de post gaat. Als het is aangekomen vertel ik alles.

Getikt

2011-10-05T21:03:00.000+02:00

Lang geleden vertelde ik al eens 7 nutteloze dingen over mezelf, nu werd ik 'getagd' door De Zuster van en mag ik er 10 vertellen. Ik vind dat zelf zeer leuk om lezen, dus doe ik graag mee ook. Hier gaan we!

1. Mocht ik geen man hebben, ik zou mijn huis wel eens met heel veel roze durven inrichten.
2. Ik eet supergraag pasta bianco, ofte gewoon pasta zonder saus. Een raspke parmezaan erover, goede olijfolie en een draai zwarte peper. Hmm.
3. Ik laat mij nog altijd verleiden door die onnozele cadeautjes van Yves Rocher.
4. Onlangs heb ik geleerd dat ik een rommelige perfectionist ben. Ik ruim niet op omdat het volgens mijn normen toch nooit perfect kan zijn, ergo 't is rommelig. Fijn toch dat ik nu een uitleg heb voor mijn wanordelijk huis.
5. Elke dag opnieuw ga ik vol verwachting kijken wat de postbode brengt... terwijl dat in het grote-mensen-leven meestal rekeningen en saaie brieven van de bank zijn.
6. Ik heb al een tijdje uiterst vage plannen over het verkopen van zelfgemaakte spullen. Een merknaam, tagline en zelfs een stijlomschrijving heb ik al. Nu nog spullen om te verkopen :)
7. Als ik toffe pennen, schriftjes of stickervellen zie, koop ik die soms in tweevoud. Eentje voor Martha, eentje voor mezelf.
8. Ik maak mij zorgen over de wereld, maar op veel punten zou ik zelf nog veel ecologischer en groener kunnen leven.
9. Babybellekes worden hier niet alleen door de kleinste gegeten. Ik eet ze warm, 30 seconden in de microgolfoven laten smelten, een beetje peper erop en een bruine boterham erbij... Proberen, echt waar.
10. Wellness is echt niet aan mij besteed. Een avondje achter mijn naaimachine ontspant mij tien keer meer dan een zweterige sauna of opgewarmde stenen op mijn rug.

U bent wellicht niet veel wijzer, mijn excuses.
En nu mag ik drie mensen tikken. Zij mogen van mij ook eens 10 dingen over zichzelf vertellen:

Juffrouw Wallie
Maar niet van grijs
Ne vous installez pas

Haken tussen de koeien

2011-09-11T21:00:00.000+02:00

Waar ik zo lang bleef? Op vakantie tussen de koeien in Noord-Holland! Dat mag je letterlijk nemen, want we logeerden in een heerlijk huisje op het erf van een melkveebedrijf. Martha had er een eigen schommel en glijbaan, drie kippen (en een haan) die ons elke dag van verse eitjes hebben voorzien en uiteraard gingen we elke dag 'koeien kijken'. Nee, het weer was niet geweldig, maar met je laarzen door de plassen stappen is minstens zo leuk!

Mijn naaimachine heb ik niet echt gemist, maar ik had wel wat handwerk meegesmokkeld. Een beetje haken leverde een poppendekentje op.

Ziet er wel knus uit, toch?

En nu weer de routine van elke dag terugvinden. Morgen ook weer terug naar school: patroontekenen, derde jaar! Ik kijk er al naar uit.

De èchte feestjurk

2011-08-16T11:11:00.000+02:00

Na twee proefversies werd dit de èchte versie.

Zoals verwacht weigerde Martha het aan te trekken, maar een weekje bij oma bracht daar verandering in. Er werd samen gekeken naar 'blije kindjes met een kleedje'. Waar een catalogus voor kinderkleren al niet goed voor is. Ze hield het echter nog spannend tot de dag zelf, want het jurkje ook echt aanhouden zat er nog niet in. En toen? Toen deed ze haar jurkje aan en haar nieuwe schoenen, gedroeg zich de hele dag als een engeltje, gaf haar ballon braaf af voor de ringen, sloeg zonder morren haar middagdut over en speelde zoet terwijl wij heerlijk aten. Wat een dochter.

Oma breide een bijpassend vestje.

Ik ontdekte de rolzoom op mijn overlock. Super!

Mijn feestjurk raakte niet af, maar ik diepte toch nog iets zelfgemaakts op. Een jurkje dat ik zelden draag omdat ik het te kort vind. Maar ach, op nen trouw mag het al eens iets minder zijn.

Ik had het natuurlijk te druk met feesten om foto's te maken. Als ik binnenkort beter gerief heb, zie je het hier.

Proeffeestjurk twee

2011-07-26T10:59:00.001+02:00

Na proefversie 1: een nieuw exemplaar met aanpassingen. Bedankt voor jullie suggesties trouwens! Ik viste een kitscherig stofje uit mijn teststofvoorraad, maar ik vind het eigenlijk nog wel kunnen. Martha moet er ab-so-luut niet van weten. Ik heb al drie keer geprobeerd om het jurkje aan te krijgen, maar blijkbaar haat ze het ding. Foto's met model waren dus onmogelijk, tenzij je hier iets aan hebt...

Ik heb nog net kunnen zien dat het jurkje wat te wijd was, dus stikte ik er in het voorpand nog een plooitje in. Ik weet nu wel goed hoe groot ik het echte feestexemplaar moet maken. Verder tekende ik een nieuw mouwtje, dat ik dubbel maakte. Ik denk overigens dat het nog iets groter mag.

De afwerking van dat mouwtje laat te wensen over. Ik ga nu experimenteren met een rolzoompje (met de overlock of met de hand). Andere aanpassingen: de middenband werd wat minder breed, net iets eleganter. En voor de sluiting haakte ik een kort lintje.

Voila, tijd voor het echte werk nu. Stof is er al, maar dat blijft nog een verrassing. Ik begin intussen serieus te vrezen dat ze het gewoon niet wil aantrekken op de dag zelf. Iemand tips om een tweejarige te overtuigen van mooie kleertjes? Bij dit proefexemplaar heb ik al geprobeerd:
1. Enthousiasmeren: zelf mega-enthousiast zijn, wijzen op de fantastische bloemetjes, papa erbij halen die het jurkje ook waaaw vindt... Martha deed blij mee tot ik het over haar hoofd trok.
2. Dwang: Onder luid gebrul werd het kind in een houdgreep genomen, waarna het kleedje snel werd aangetrokken. Resultaat: kind probeert jurk met geweld weer uit te trekken en kwijlt op het voorpand.
3. Nonchalance: 's ochtends wordt de pyjama uitgetrokken, terwijl er gezongen wordt van de twee beren. Achteloos neemt men vervolgens het jurkje en doet het aan bij het kind, terwijl er verder liedjes worden gezongen en er met geen woord wordt gerept over de outfit. Resultaat: één arm zonder probleem, bij arm twee: "Neeneeneenee! Anner broek!" (andere broek).

Zucht! En dan komen er ook nog nieuwe schoenen en een nieuw vestje bij kijken op 13 augustus. Help!