Huisjes kijken

 

Ken je dat: dat je zo lang niets meer van je hebt laten horen dat je niets meer durft te laten horen? Dat heb ik een beetje met mijn blog, want verdorie, er zijn plots meer dan twee maanden voorbij! Ik ben intussen verhuisd naar een heerlijk huis met plaats voor een atelier, maar veel creativiteit heeft dat voorlopig nog niet opgeleverd. Mijn stoffen zitten nog in dozen, mijn naaimachine staat nog altijd stil. Het enige dat ik onlangs uit mijn mouw schudde, is een (gekocht) T-shirtje waar ik wat huisjes op stempelde. Huisjesstempels die ik zelf maakte met hobbyfoam, naar goede gewoonte. Ik blijf dat leuk vinden, stempelen met textielverf. Het is simpel, snel en er zijn zoveel mogelijkheden! Misschien maak ik er binnenkort wel eens een tutorial van, is dat geen goed plan?

Et voila, ik hoop echt waar dat ik snel meer zelfgemaakte spullen kan tonen. Ondertussen kan ik u misschien entertainen met wat willekeurige foto's uit mijn leven, dat is blijkbaar nogal hip tegenwoordig.

Maf behang voor één muur in de living. Er was flink wat overtuigingskracht nodig om de man over de streep te trekken. 

10 maanden al, en het is moeilijk een foto te maken waar hij niet op lacht. Al-tijd vrolijk, dat ventje, al mag hij zo stilaan wel eens beginnen doorslapen.

Puzzelen in open lucht.

Ik heb geen groene vingers, weet weinig van planten, maar wat ben ik blij met de Magnolia in onze nieuwe tuin!

't Leven

Dat leven dendert maar voort en ik hol daar achteraan. Twee kinderen, allebei werken, een verhuis op til... dat is eigenlijk niks voor mij. Ik weet het wel, het is geen uitzonderlijke situatie, iederéén worstelt met de balans leven-werk-gezin, maar om een of andere reden krijg ik mijn zaakjes echt niet meer op orde. Vroeger maakte ik to-do-lijstjes en dat draaide prima. Daarna maakte ik lijstjes waarop de dringende zaken met een D gemarkeerd werden, tot de rest geraakte ik meestal niet meer. Nu maak ik geen lijstjes meer. Ik doe waar ik aan denk en waar ik aan herinnerd word. Tijd om te naaien is er niet, want als de twee monsters in hun bed liggen en het huis een beetje aan de kant is, is het 9 uur. Bijna tijd om te gaan slapen, want om gezond te blijven moet ik op tijd onder de wol. Er is immers een klein baasje dat houdt van nachtvoedingen, veel nachtvoedingen. Ik vroeg ooit aan mijn grote zus - met 3, intussen grote kinderen - hoe dat toch moest, alles combineren? Even dacht ik het licht te zien toen ze begon met 'dat is simpel'. Daarop volgden echter de woorden: 'dat gaat niet'. Dus: ik probeer even te aanvaarden dat ik niet alles kan hebben en hol voort. Mocht de trein binnenkort even halt houden, ga ik zeker weer aan de naaimachine. Maar zo lang het hier een heksenketel is, vraag ik u, zoals ze dat zo mooi in 't Engels zeggen: please bear with me... (heb geduld/begrip)

Seeeesamstraat

Zes maanden is dat jongste kind alweer en veel meer dan een dekentje heb ik nog niet gemaakt voor hem. En avant dus! Ik moet ervan profiteren nu hij de woorden 'ik vind dat niet mooi' nog niet kan uitspreken. Ik maakte een zeer gezellige broek, die mij - zijn het de kleuren of de pluchen materie? - heel erg aan Sesamstraat doet denken. Aan de buitenkant is het zachte teddy, voor de voering gebruikte ik gewone tricot. Ja, dat is een warme broek, laat die vrieskou maar komen. En dat model... ik weet het niet. Wellicht zit zo'n haremding heerlijk, maar volgende keer probeer ik toch een iets elegantere snit.

'Een foto met zijn benen in de lucht, dat gaat wel grappig zijn,' zo dacht ik. Maar de baby die zich uren kan bezighouden met het knabbelen aan zijn tenen, bleef uiteraard bijna roerloos liggen toen ik het fototoestel bovenhaalde. Pfff, kinders.

PS: ik verkocht een paar dingen in de pop-up-shop! Hoera! En ook hoera voor jullie, want dat betekent dat er nog een paar dingen overblijven om weg te geven. Volgend jaar meer!

Wat zit er in de doos?

Handgemaakt gerief verkopen, dat lijkt mij soms wel leuk. Maar is dat realistisch? En wil er überhaupt iemand mijn maaksels? Allemaal vragen die de komende drie dagen een beetje beantwoord worden, want ik stel wat dingen te koop in A&Gallery in Gent. Zij kwamen onlangs met een heerlijk eenvoudig, maar geniaal concept: Pandora. De galerie wordt omgedoopt tot een pop-up-shop vol dozen. Als creatieveling kan je zo'n doos huren en vullen met wat je maar te koop wil aanbieden. Ik informeerde nog even of het ook kon voor mensen als ik - die dus nog nooit wat verkocht hebben en ook geen winkel hebben whatsoever. Dat was de bedoeling, dus ik sprong op de kar. In de Vrolliedoos liggen er nu vier kinderrokjes, twee handtassen en vijf sleutelhangers, en een handgebreid truitje waarvoor alle credits naar Oma Zee gaan. Kijk je mee?

Sacoche Lapin

Rokje Ganz Kitsch

Van dit rokje maakte ik er vijf in verschillende kleurencombinaties. Eentje - een roze - mocht niet in de doos, dat wou Martha houden.

Zebracabas

Achterkant zebracabas

Sleutelhanger Hang On

Spannend toch? Vind ik zondag al mijn spullen terug, dan volgen er hier wellicht binnenkort wat give-aways!

Iets met textiel

Mijn wijk, de Bloemekenswijk, heeft iets met textiel. Zo huisde hier jarenlang de UCO, een textielfabriek waar onder meer fantastische jeansstof gemaakt werd, en er was ook de spinnerij Filature du Rabot. Een rijk textielverleden dus, en "iets met textiel" was daarom een jaar lang het thema van tal van projecten hier in de wijk. Ik deed ook mee en lanceerde het idee van een boodschappentas speciaal voor de Bloemekenswijk. Net op tijd voor het slotfeest morgen werkte ik deze drie ontwerpen uit:

Een volledig omkeerbare tas met bloemenflap. Aan de meeste reacties te horen is dit tot nog toe de favoriet.

Deze vind ik zelf misschien wel de leukste, omdat het op het randje van kitsch balanceert: een XL yo-yo vooraan, achteraan een simpel rond achterpand.

Wel absoluut niet makkelijk te fotograferen, den dezen.

Bij deze patchworktas is vooral het patroon bijzonder. De basis is eigenlijk een kruisvorm, waarbij de verschillende randen aan elkaar gezet worden. Dat maakt dat je geen zijnaden hebt en ook geen naad onderaan. Misschien de simpelste van de drie, maar wel met héél véél opbergruimte. De tas is ook volledig omkeerbaar: aan de binnenkant gebruikte ik dezelfde stofjes, maar dan omgekeerd, met onderaan turquoise dus.

Morgen, 1 december, is er het grote slotfeest van "Iets met textiel", en daar worden deze drie boodschappentassen van mijn hand verloot! Misschien wel aan u? Iedereen welkom vanaf 15 uur in het Balenmagazijn van de UCO. Er is uiteraard nog veel meer te doen, ik beloof je dat je je niet zal vervelen. Alle info hier!
En wie zo'n tas liever zelf maakt, kan op dinsdagavond terecht in het buurtcentrum tijdens de creatieve workshops (mét koffie en koekjes:-).

Herfstbloemen

'Ik vind het leuk dat jij dingen zelf maakt,' zo zei mijn nichtje onlangs. Een duidelijke hint dat ze het ook leuk zou vinden dat ik iets voor haar zou maken. Ik beloofde dus een rokje, rood met bloemetjes. Maar toen was er een baby die al mijn aandacht opeiste en werd het rokje op de lange baan geschoven. Net voor de echte kou is het eindelijk af. Het is van katoen, maar met een kousenbroek eronder kan ze er hopelijk toch nog even mee buiten.

In het modelletje (uit de Knippie) werd er brede biais gebruikt aan de zak en rondom, ik gebruikte een reep fleece. Zo is het toch een beetje een winterrokje, toch?

Miauwkes!

Ze was er weer op tijd mee, de juf... Eén woensdagnamiddag had ik om mijn dochter te verkleden voor het Halloweenfeestje de volgende dag. Ik brainstormde even met mezelf en besloot twee kattenoren op een diadeem te zetten. Een zwarte neus en zes snorharen op Martha's snoet en mijn eer zou weer gered zijn. 

Maar toen de oren af waren, opperde Martha dat een poes toch ook een staart had. Waar natuurlijk. Een kattenstaart werd gemaakt.

Ik had het ding nog niet goed en wel gestikt of er klonk een gedecideerd stemmetje naast mijn naaimachine: "en nu de pootjes!". Pootjes dus... met zachte klauwen en een armbandje.

De snelle outfit nam iets meer tijd in beslag dan gepland, maar woensdagavond kroop er dan toch een overtuigend poesje over de vloer, dat moeilijk kon stilzitten voor de foto... 

Miauwkes!

Vandaag is rood...

Thema van de week in de kleuterklas: de kleuren! De juf vroeg om elke dag minstens één item in de kleur van de dag te dragen. Tot woensdag ging het goed. Een rode, blauwe en groene outfit samenstellen was geen enkel probleem. Maar oranje op donderdag bleek niet zo evident: geen T-shirt of rokje in Martha's kast. De stoffencollectie telde één oranje lap, gekregen van mijn schoonzus. Ik ben blijkbaar geen echte oranjeliefhebber.

Er werd een half cirkelrokje mee gemaakt, simpel en snel. Zo'n stof heeft geen toeters en bellen nodig.

Martha toont u een 'schelleke', gekregen bij de slager.

Vrijdag was geel en ook daar vond ik niets in de kleerkast. Snel een geel rokje naaien dan maar.

Of beter: een héél geel rokje. Geler kan niet, want het is zo fluo als een verkeershesje. Het helse geel werd getemperd met een rode tailleboord, een rode gestempelde dolfijn en een subtiel tulerandje onderaan.

Dat laatste vond ik zelf zeer geslaagd, maar na een dag school kwam het rokje terug met nog maar een half randje tule. 'Zelf kapot getrokken. Dat is leuk', zo liet Martha droog weten. Even vreesde ik dat ze mijn maaksels niet meer apprecieert, maar eigenlijk denk ik dat het scheuren van tule gewoon ècht een fijn tijdverdrijf is. Toch?

Pimped out

Van:

Naar: 

Supersnel gepimpt met textielverf en wattenstaafjes.

Door meerdere wattenstaafjes tegelijk te gebruiken, kun je ook patronen maken. Ik plakte drie staafjes rond een potlood voor de rode stipjes. je kan natuurlijk ook streepjes trekken, ruitenpatronen maken, spiralen tekenen...

Zoet in een zakje

Deze hadden jullie nog tegoed: het geboortepresentje. Simpele zakjes van felblauw nepleer met contrasterend stiksel, een gehaakt lintje en natuurlijk een naamstempel.

Binnenin zitten er fruitkaramellen, omdat ik die typische suikerbonen gewoon zelf niet lekker vind. En dat zakje, dat past toch wel mooi bij het kaartje, niet?

Ontworpen door deze illustrator/schilder/kunstenaar, een multitalent zoals ze ze niet meer maken begot, al doet zijn website zijn straffe oeuvre niet echt eer aan.

Hij maakt 'serieuze schilderijen', zoals dat dan heet:

maar ook coole illustraties en fantastische prenten zoals deze:

Martha is er ook al helemaal weg van. In haar kamer hangt een grote hond van zijn hand en elke avond moeten wij vertellen hoe die sterke hond haar zal beschermen 's nachts, samen met haar knuffels. Zoete dromen gegarandeerd :)