09 april 2014

So nineties




Je zou denken dat ik mijn les geleerd heb na het seventies-debacle. Maar nee, deze keer waag ik me aan een nog veel straffer era: de nineties!


Ik voel me wel vaker aangetrokken tot wat je nu lelijk zou noemen.Wellicht ben ik dus de enige die iets zag in deze "mini boxershort" uit een Knippie uit 1995.

Zie die stofjes! So nineties!
Het werd wel iets minder flashy: simpele ruiten, een stoere zwarte bies en een schuin geknipte achterzak.






Het model is in vergelijking met kinderkleren van nu zéér breed, en die brede bies aan de pijpen is ook iets dat ik al lang niet meer tegenkwam. Maar hey, het zit snel in elkaar, het ziet er best schattig uit en de potjestraining indachtig zijn dit supermakkelijke broekjes. Ik hoop dat hij het mij vergeeft, maar ik ga er nog een paar maken.





03 april 2014

Doe maar gewoon




Laatst las ik een interessante bedenking. Namelijk dat wie zelf kleding maakt, geneigd is om altijd te kiezen voor blitse stoffen en speciale modelletjes. Een doordeweeks zwart T-shirt of een simpel rokje zie je zelden, terwijl je dat - laten we eerlijk zijn - wèl elke dag draagt. Resultaat: een kleerkast vol mooie, maar weinig praktische kleren. Ik bekeek eens al mijn zelfgemaakte kleren en besefte dat ik voor elk item iets kon bedenken waardoor ik het niet draag op een gewone weekdag. Een paar voorbeelden:

• Perfect passend, maar vrij strak rokje: geeft problemen bij op- en afstappen op de fiets
• Truitje met diepe watervalhals: te veel inkijk als ik kinderen moet oprapen
• A-lijnrokje: net iets te kort en daardoor zicht op onderbroek als ik kinderen in en uit de fietskar laad.
• Strak hemdje: te weinig bewegingsvrijheid, opnieuw bij het handelen der kinderen
• Zijden bloesje: mooi, goed van snit, maar delicaat. Wees er maar zeker van dat Cyriel er 's morgens een lepel confituur op kwakt.

En zo kwam het dat ik eens iets gewoons maakte. Een comfortabel model zonder frullen en geen al te zotte stof. Vlekkenproof, geen inkijk als ik voorover buig, een 'fatsoenlijke' lengte en niet echt vatbaar voor kreuken. Een jurkje voor elke dag, quoi!






Model: Burda, tricot van de Sleepstraat





31 maart 2014

Hippie fail


Kleren maken is soms ook gewoon keihard falen. In je hoofd ziet het er prachtig uit, maar het resultaat is niks. In mijn hoofd: een draagbaar retro jurkje, in het echt: een bizar ding waar zelfs een pluchen giraf niet mee weg komt.

Ik haakte voor Martha een vestje uit Heerlijk Haken in felle kleuren. Tot daar ging het goed.



Ik vond het een echt hippievestje, dus zocht ik een jurkje met even hoog hippiegehalte voor eronder. Dat vond ik in een Burda uit 1977... Yep, slecht plan. Ik zag het nochtans helemaal voor me: die uitwaaierende mouwtjes, een roze gehaakt strikje, kraaltjes. Maar kijk, 1977 is al heel lang voorbij en het jurkje is een ramp. Martha vindt het lelijk (gelijk heeft ze), dus wordt het geshowd door de giraf.



Snel in de verkleedkoffer ermee en terug naar 2014!

Blij dat het vestje wèl gedragen wordt!



24 maart 2014

Manbag


't Is weer eens iets anders: een mannensacoche... De vraag kwam van mijn broer en zijn eisen waren nogal specifiek. Geen rommeltas, maar een gestructureerd iets met plaats voor 5 dingen, plus een notitieboekje. Het moesten allemaal aparte zakjes zijn, en het moest kunnen platliggen. En de schouderriem moest verstelbaar zijn. Voila, ik kon aan de slag.

Het veiligst leek me om te werken met zakjes die binnenin zitten. De binnenkant is groene streepjesstof. Niet zo'n fantastische keuze trouwens, want bij het stikken van de ritsen merkte ik plots dat er een beetje rek in de stof zit. Stevig onbeweeglijk katoen zou fijner werken. De buitenkant is donkerbruin nepleer.

Zo hangt-ie.



zo ligt-ie plat.

Dit was het enige notitieboekje dat ik in huis vond. Ik hoop dat mijn broer er een ander in stopt.

En eigenlijk kan-ie ook prima zo gedragen worden.




Zo'n rustig kleurenpalet gebruik ik niet vaak, maar gelukkig kon ik in de binnenzakjes uit de band springen.




De tas is nu in testfase. Hij is absoluut bruikbaar en toonbaar, maar misschien dat er nog wat te verbeteren valt.

En omdat ik initialen zo chic vind staan, maakte ik een persoonlijk label:


17 maart 2014

Jurk maal twee



Een van de leukste dingen aan naaien vind ik het bedenken, het tobben over afwerkingen, details, aanpassingen. 
Laat mij jullie even meenemen in mijn hoofd tijdens het maken van dit twee-in-één-jurkje. Eerste plan: een jurkje voor Martha uit de turquoise bollenstof. Het werd een model uit Stof voor durf-het-zelvers, met gele paspelband in het voorpand en aan de taille.


In het boek is het bovenstukje gevoerd, dus ik ging op zoek naar een bijpassende binnenstof. En zo ontstond plan 2: het hele ding helemaal omkeerbaar maken.





Achteraan moest de rits iets anders worden, want Martha haat ritsen. Plan 3 werd dus een ronde rugopening met een knoopje.



En plan 4: het egale groen een beetje breken met een zalmroze lint en dito knoopje.



Ik ben echt benieuwd of dit jurkje ook echt aan twee kanten gedragen zal worden... Misschien moet ik het af en toe eens omgekeerd in de kast hangen :-)


En weet je waar ik op gevloekt heb? Die twee rokjes mooi even lang maken... Ik dacht dat ik alles netjes even lang geknipt had, maar het turquoise is een echt glibberstofje en het rokje bleek schots en scheef. Ik moest me dus baseren op het gifgroene om het turquoise even lang te krijgen. Klinkt simpel, maar dat was het niet. Uiteindelijk kreeg het turquoise een rolzoompje (leve de overlock!). Het piept op sommige plaatsen nog net onder het andere rokje uit, maar daar ga ik niet meer van wakker liggen.


Helemaal goedgekeurd om te dansen, aan beide kanten





12 maart 2014

Het grote vestje


Het te kleine vestje kreeg een nieuwe eigenaar. Om de pijn van het afscheid te verzachten, begon ik meteen aan een maat groter. Et voilà, een vestje dat past!



De knoopjes blijken helaas een tikje te klein, want ze springen open. Die worden dus nog vervangen.


07 maart 2014

De papegaaiduiker





Als de winter toch niet komt, beginnen wij gewoon aan de lente. Cyriel kreeg een hemdje met papegaaiduikers.




Ik koos voor een stoer cowboy-model met schouderpas, en begon even heel hard te twijfelen of dat wel een goed idee was met zo'n grote tekeningen. Maar uiteindelijk geeft het wel een tof effect en wordt het geheel wat gebroken.





Jammer dat er zoveel tijd kruipt in een hemdje, anders hingen er binnenkort nog een paar in zijn kast.



Dit vind ik de grappigste van de bende, zo recht in de camera kijken haha.

Model uit Knippie, Stof van Stoffen Van Leuven in Wetteren.


Gefascineerd door oopjes (knoopjes :)